De kans is groot dat je ze kent, er wel eens van gehoord hebben of zelf gebruikt. We lijken allemaal wel te weten welke love languages er zijn én welke het beste bij onszelf passen. Daarnaast weten we ook allemaal heel goed wat we zelf nodig hebben in een relatie. Klinkt handig, toch? Het maakt liefde ineens een stukje overzichtelijker en het voelt alsof je er op een volwassen manier mee omgaat. Maar, er is een therapeut die daar anders over denkt. Volgens hem doen love languages ons juist vaker tekort dan goed.
Voorkeur in liefdestaal
We verschillen natuurlijk allemaal enorm, en daar is helemaal niets geks aan. Wat jij heel gezellig vindt, vindt een ander juist rommelig. Niet gek dat we niet overal blij van worden op het gebied van de liefde. Waar de één zich geliefd voelt door cadeaus, voelt de anders zich pas gezien door woorden, aandacht, betrouwbaarheid of aanrakingen. Dat is heel normaal.
Maar, waar het is misgaat, is dat voorkeuren naar voren worden geduwd als persoonlijkheidskenmerken die helemaal niet kunnen veranderen. Vaak komen zinnen als ‘dit is gewoon hoe ik liefde ervaar’ worden als verdediging op tafel gegooid. Daarmee is de deur meteen dichtgegooid en is er eigenlijk geen ruimte meer voor een goed gesprek. En dát is het probleem van liefdestaal volgens therapeut Marty Klein.
Love languages als excuus om niet te bewegen
Marty Klein ziet in zijn praktijk hoe love languages soms worden ingezet als vrijbrief om niet te hoeven veranderen. Het is een manier om eens statement te maken en vervolgens achterover te kunnen leunen. Dat geldt bijvoorbeeld voor cadeaus en aandacht, maar ook voor intimiteit, boosheid of emotie. Het is makkelijk om te zeggen iets aangeboren is of door cultuur bepaald is. Het onderliggende gevoel daarbij is dat aanpassing niet nodig is en dat de ander maar moet accepteren zoals het is.
Maar goed, stiekem weten we ook allemaal dat relaties helemaal niet zo werken. Geen enkele reactie zal het overleven als één persoon bepaalt hoe de liefde eruit moet zien. Er wordt dan namelijk geen rekening gehouden met de ander: géén goede basis voor een sterke relatie.
Beweging is nodig voor goede relatie
Volgens Marty Klein is het heel schadelijk om identiteit en gedrag met elkaar te verwarren. ‘Ik ben zo’ is namelijk iets wat een gesprek meteen stopt. Het nodigt niet uit om tot verbinding te komen. Iets wat je natuurlijk wel heel graag wil met je partner.
Echte intimiteit ontstaat juist wanneer beide partners bereid zijn om te bewegen. Niet door jezelf te verliezen, maar door te erkennen dat liefde een proces is. Zowel voor jezelf als voor de ander.
Wat werkt dan wél in een relatie?
Love languages zien als iets wat zo is en niet meer kan veranderen, is dus niet handig. Maar moeten we dan love languages helemaal negeren? Nee, dat hoeft dan ook weer niet per se. Marty Klein geeft aan dat je ze natuurlijk wel kunt gebruiken om je voorkeur aan te geven.
Zeg bijvoorbeeld iets als ‘ik vind cadeaus fijn’ in plaats van ‘ik heb cadeaus nodig’ of ‘ik vind het lastig om liefde zo te tonen’ in plaats van ‘dit ben ik nu eenmaal’. Dat kleine verschil zorgt ervoor dat er ruimte komt voor gesprek, creativiteit en groei in de relatie. Zo kunnen jullie op zoek naar vormen die wel werken voor jullie: dingen die jullie kunnen delen.
Liefde is uiteindelijk geen checklist die je moet afwerken. Het is iets waar je samen aan moet blijven werken. Jullie moeten je blijven ontwikkelen. En, dat doe je dus niet door elkaar vast te zetten, maar door nieuwsgierig te blijven naar elkaar en naar waar de kansen liggen voor jullie.
Lees ook: Vergeet love language: stress language is nóg belangrijker in je relatie
Bekijk ook
