Acht jaar samen

Sophie* en haar ex-vriend waren bijna acht jaar samen. Vijf daarvan woonden ze samen in een ruim, duur appartement dat perfect paste bij het leven dat ze hadden opgebouwd. Ze waren jong, ambitieus en bewust kinderloos. Niet omdat ze kinderen haatten, maar omdat ze hielden van vrijheid. Van spontaan een citytrip boeken, van geld uitgeven aan ervaringen in plaats van aan luiers, van een leven dat licht voelde. “We waren het daar altijd over eens”, vertelt Sophie. “Dat was geen vaag plan, dat was een duidelijke keuze.” Tot die zekerheid langzaam begon te schuiven.

Een verandering die je voelt, maar niet kunt bewijzen

Ruim een jaar geleden raakte een bevriend stel zwanger. Iets wat voor Sophie vooral gezellig en leuk voelde, maar bij haar partner leek het meer los te maken. Ze merkte het aan kleine dingen: hoe hij langer bleef hangen bij babyverhalen, hoe hij stiller werd als het over hun toekomst ging. Toen ze het aankaartte, stelde hij haar gerust. Hij was nog steeds oké met een leven zonder kinderen, zei hij. Toch bleef dat onderbuikgevoel.

▼ scroll verder ▼

Na de geboorte van de baby in juli werd dat gevoel sterker. Hij was vaker afwezig, stuurde minder berichtjes overdag en begon hun vaste date nights over te slaan. “Het waren geen grote ruzies”, zegt Sophie. “Meer een langzaam uit elkaar drijven.”

De onvermijdelijke gesprekken

Ze besloot opnieuw het gesprek aan te gaan. Dit keer duidelijker dan ooit. Ze vertelde hem dat ze niet van gedachte zou veranderen en dat hij eerlijk moest zijn als hij wel een andere toekomst voor zich zag. Toen kwam het eruit: hij had nagedacht over adoptie, misschien later. Voor Sophie voelde dat als een breuklijn. “Dit is geen onderwerp waar je halverwege kunt afspreken”, zegt ze. “Iemand krijgt een kind, of niet.”

Ze besloten een pauze te nemen terwijl hij voor werk op reis ging. Tijd om na te denken, om te voelen of ze nog dezelfde kant op keken. Sophie bleef in het appartement en begon, pragmatisch als ze is, alvast vooruit te denken. Ze wist dat ze het huis misschien wel alleen zou kunnen betalen, maar niet het leven dat ze samen hadden opgebouwd. Dus begon ze voorzichtig te zoeken naar iets nieuws. Hij wist dat, en ze maakten er zelfs grapjes over. Alsof ze allebei al wisten hoe dit zou eindigen.

Het officiële einde

Eind november gingen ze definitief uit elkaar. Rustig en gelukkig zonder drama, maar met dat zware gevoel van iets wat niet meer te repareren is. Sophie herinnerde hem eraan dat hun huurcontract in december afliep en dat hij moest beslissen of hij wilde blijven of vertrekken. Hij twijfelde, stelde het uit, zei dat hij er later op terug zou komen. Het contact verwaterde. En toen was het ineens 29 december.

De dozen staan klaar

Twee weken eerder had ze al haar nieuwe appartement gevonden — licht, betaalbaar, precies groot genoeg voor het leven dat nu voor haar lag. Morgen zouden de verhuizers komen. Haar dozen stonden keurig gestapeld, klaar om te vertrekken. Zijn spullen stonden er nog. Elektronica, stripboeken, actiefiguren, kleine restanten van een gedeeld leven dat niet meer het hare was. Ze had niets aangeraakt. En misschien nog belangrijker: ze had hem niet nog één keer helpen herinneren aan het feit dat het huurcontract afliep.

Hij was het vergeten. En nu sliep hij bij vrienden, van bank naar bank, zonder vaste plek. Sophie wist dat. En toch voelde ze geen schuld die haar naar haar telefoon deed grijpen om hem een slaappleek aan te bieden. Dit was niet wreed, hield ze zichzelf voor. Voor het eerst in jaren hoefde ze niet vooruit te denken voor twee mensen tegelijk.

*Namen zijn gefingeerd.

Lees ook: Michelle (36): “Ik bleek te daten met de man van mijn eigen cliënt”