Een eeuwig relatiedilemma: mag je stiekem in de telefoon van je partner kijken?

Waarom de telefoon van je partner een trigger is

Onze telefoon is tegenwoordig een verlengstuk van ons innerlijk leven. Denk aan al die appjes die nooit voor andermans ogen bedoeld zijn, ongefilterde gedachten en kwetsbare gesprekken via WhatsApp. Zodra wantrouwen in een relatie sluipt, wordt die telefoon van je partner een soort target om wat aan dat wantrouwen te doen. Althans, zo kan dat heel sterk voelen en daarom lijkt kijken dan de meest logische – soms zelfs noodzakelijke – optie. Maar logisch is niet hetzelfde als helpend…

Kijken creëert geen rust

Stiekem door iemands telefoon gaan zorgt vrijwel altijd voor nóg meer spanning. Een gezonde relatie vindt zijn fundamenten in vertrouwen, en snuffelen op zoek naar iets wat je eigenlijk niet wil vinden, gaat dat vertrouwen zeker niet sterker maken. Ook niet als de intentie is om jezelf gerust te stellen.

Daarbij komt: nieuwsgierigheid en onzekerheid zijn vaak de echte drijveren achter het checken van de telefoon van je partner. Zelfs in situaties waarin er al leugens of signalen van ontrouw zijn, kan het controleren van de telefoon van de ander de sfeer verder verharden in plaats van helderheid brengen.

Wantrouwen heeft een eigen leven

Het is simpel: als je voelt dat je moet kijken, is het probleem niet de telefoon.
Zo zegt datingcoach Eddy Baller tegen AskMen: “Als iemand de behoefte voelt om de telefoon van hun partner te controleren, dan gaat het echte probleem niet over dat apparaat, maar over vertrouwen.”

Hij wijst erop dat oude pijn uit eerdere relaties vaak onbewust wordt meegenomen. Angst zoekt bevestiging. En dat kan tricky zijn. Want zelfs als je ‘niets’ vindt, verdwijnt die angst zelden echt.

Wat het met je zenuwstelsel doet

Er zit ook een minder besproken kant aan snoepen in iemands privéleven. Het zoeken naar bevestiging in de telefoon van je partner leert je dat veiligheid niet voortkomt uit communicatie, maar uit controle. En dat kan een ongezond patroon worden. De angst die je voelt roept om controle, waarna een korte opluchting volgt (want je hebt niks kunnen vinden) en vervolgens ontstaat er binnen de kortste keren weer een nieuwe twijfel. Zo blijf je rondjes draaien.

Zijn er dan echt geen uitzonderingen?

Natuurlijk zijn er in elk verhaal uitzonderingen aan te wijzen, maar in dit geval zijn die zelfzaam en duidelijk omlijnd. Zo kan er sprake zijn van tijdelijke openheid wanneer beide partners daar expliciet mee instemmen na bijvoorbeeld ontrouw. Christine Schneider, klinisch psycholoog en psychotherapeut, zegt hierover tegen AskMen: “Met toestemming kijken, als onderdeel van een herstelproces, is psychologisch totaal anders dan stiekem door privéberichten gaan.”

Daarnaast zijn er uiteraard noodsituaties. Als iemand onbereikbaar is, in gevaar verkeert of er een reëel risico is op zelfbeschadiging, dan gaat veiligheid altijd boven privacy!

Wat helpt wél?

Wat helpt dan wél het vertrouwen te versterken? Praten, praten en nog eens praten. En ja, dat is een stuk ongemakkelijker dan even snel swipen. Maar gesprekken over privacy, grenzen en onzekerheden zijn essentieel. Vaak grijpen koppels te laat naar de communicatiekaart en dan is het voeren van zo’n gesprek eigenlijk al te laat. Niet omdat de gevoelens niet meer uitgesproken mogen worden, maar juist omdat dat te lang op zich heeft laten wachten. Toezicht is geen oplossing voor onveiligheid. Verbinding is dat wel.

Lees ook: Soms is zwijgen goud: déze dingen hoef je niet met je partner te delen