The beauty, maar no brains: zo ga je om met het voelen van aantrekking zonder aansluiting

Aantrekking zonder aansluiting

Aantrekking zonder aansluiting kan al beginnen met een blik, een aanraking of het soort uitstraling dat meteen iets in gang zet. Je merkt dat je ademhaling net wat hoger zit en dat je lichaam je duidelijk vertelt: ja, dit wil ik! Alles in jou fluistert dat dit een goed idee is en dat je dichterbij moet komen.

Dit gevoel blijft maar sterker en sterker worden totdat… hij begint te praten. Hij zegt niks onaardigs, problematisch of bot. Maar zijn woorden doen gewoon he-le-maal niks met je. De gesprekken landen niet, verhalen die eindeloos doorgaan zonder duidelijke kern. En jij blijft maar knikken, glimlachen en probeert toch een poging te doen om je ergens aan vast te grijpen. Maar helaas zonder succes. Je hoort jezelf vragen stellen die je eigenlijk niet interesseren, puur om de ongemakkelijke stilte te vermijden…

Het gênante compromis

Er is een specifieke vorm van eenzaamheid die ontstaat wanneer je iemand fysiek dichtbij laat komen, maar mentaal kilometers van je verwijderd blijft. Als je aantrekking zonder aansluiting ervaart, voelt dat megategenstrijdig. En dan heb je misschien na tien minuten door dat er geen tweede laag is en het echt bij die oppervlakkige aantrekking blijft.

Maar goed, hoewel je hoofd dus ‘nee’ zegt, blijft je lichaam ‘ja’ schreeuwen. En dan kom je tot de pijnlijke conclusie dat je gewoon bereid bent je te vervelen, omdat hij zo knap is. Dat je luistert naar zijn onzin, omdat hij zo fijn is om naar te kijken als hij een punt probeert te maken. Ook als dat punt nergens op slaat. Dat kan best even schuren met het beeld dat je van jezelf hebt. Jij, een liefhebber van diepgang, betrapt jezelf erop dat je neigt naar genoegen nemen met eigenlijk helemaal niks. Je slikt de saaie grapjes, laat gevatte referenties liggen en maakt jezelf kleiner zodat het wél past.

De mentale vermoeidheid die volgt

Dit soort aantrekkingskracht zonder aansluiting kost bakken met energie. Niet omdat jullie continu diepgaande, ingewikkelde conversaties hebben, maar juist omdat de gesprekken zo leeg zijn en ze je niks brengen. Je corrigeert hem niet als hij iets zegt dat feitelijk niet klopt. Je zucht intern even heel diep, maar glimlacht breed aan de buitenkant. Het voelt als schoenen die net te klein zijn: je kan er even op lopen, maar je weet dat het uiteindelijk flink pijn gaat doen.

Rationaliseren als redding

Natuurlijk probeer je dit gedrag goed te praten voor jezelf. Misschien is hij moe. Misschien komt het later allemaal nog, of is dit gewoon zijn manier. Maar diep vanbinnen weet je beter. Dit is het. En het wrange is: voor even is het genoeg. Je kijkt, geniet en accepteert dat aantrekking zonder aansluiting voor nu voldoende is.

Maar die fase van acceptatie duurt niet lang. We zeggen graag dat we iemand zoeken die ons uitdaagt, prikkelt en begrijpt. Maar soms winnen onze zintuigen het gewoon van onze waarden. Dat maakt je niet gelijk oppervlakkig: het is juist supermenselijk. Er ontstaat pas een probleem als je de situatie blijft nemen zoals hij is. Want alleen aantrekkingskracht als fundament is niet genoeg. Hoe knap iemand ook is, emotionele verdieping is een onmisbaar aspect van een gezonde toekomst samen. Want aan het eind van de dag blijft aantrekkingskracht zonder aansluiting altijd onvoldoende voelen.

Wanneer je weer verdergaat

Je weet dat aantrekkingskracht zonder aansluiting geen heeft. Dat schoonheid uiteindelijk altijd vervaagt en dat je iemand nodig hebt die je door de nacht heen kan praten. Iemand die echt voelt als een thuis waar je kan wonen en niet alleen even kan langskomen. Dus geniet voor even van wat je lichaam je vertelt, maar heb daarna ook de moed om weer door te gaan.

Lees ook: Déze signalen laten zien dat een man naar je verlangt