Nieuwe babytrend: ouders krijgen liever meisjes dan jongens

Geen zorgplicht meer

Generaties lang werd een zoon gezien als noodzakelijk: voor de familienaam, het inkomen of simpelweg het familie-erf. In veel landen leidde dat zelfs tot een scheve verhouding tussen jongens en meisjes bij geboorte. Maar volgens een analyse van The Economist begint die verhouding wereldwijd langzaam weer in balans te komen. Want ouders hebben inmiddels de voorkeur voor een meisje in plaats van een jongen.

Niet alleen doordat geslachtsselectieve abortussen minder vaak voorkomen, maar ook omdat ouders hun prioriteiten aanpassen. In landen zoals de Verenigde Staten, Japan, Scandinavië, Tsjechië, Litouwen, Portugal en Nederland groeit een duidelijke voorkeur voor meisjes bij ouders.

In Denemarken, Noorwegen en Zweden zeggen koppels zelfs vaker dat ze ‘minstens één dochter’ willen dan ‘minstens één zoon’. Maar hoe komt dit toch? Is een meisje opvoeden voor veel ouders gewoon minder gedoe?

Waarom ouders steeds vaker een meisje willen

De verklaring is niet romantisch, maar praktisch. Dochters blijken statistisch gezien vaker voor hun ouders te zorgen wanneer die ouder worden. Vooral wanneer ouders alleen wonen, zijn het meestal dochters die langskomen met boodschappen, doktersafspraken regelen of simpelweg checken of alles nog goed gaat.

Tegelijkertijd stapelen de statistieken over jongens zich op. Jongens blijven vaker langer thuiswonen, lopen vaker achter op school en zijn zowel vaker slachtoffer als dader van geweldsmisdrijven. Dat beeld schuurt met het traditionele idee van de ‘sterke zoon’.

Veel ouders denken daarom steeds vaker pragmatisch, waardoor een dochter als een veiligere investering voelt. Kortom, een dochter zorgt bij ouders voor een stuk minder chaos als ze over de toekomst nadenken.

De reputatiecrisis van jongens

Een andere reden voor de groeiende voorkeur voor dochters bij ouders is dat het oude economische argument voor zonen grotendeels verdwenen is. In het verleden waren jongens belangrijk, omdat ze geld verdienden of het familiebedrijf overnamen. Dat idee is in veel moderne samenlevingen simpelweg achterhaald.

Een goed voorbeeld komt uit Zuid-Korea. In 1985 vond nog bijna de helft van de vrouwen dat het noodzakelijk was om een zoon te krijgen. In 2003 was dat percentage gedaald tot slechts zes procent. Het laat zien hoe snel culturele normen kunnen veranderen. Hierdoor raken jongens hun vanzelfsprekende status kwijt.

Babykeuze wordt steeds strategischer

In sommige gevallen gaat de voorkeur voor meisjes bij ouders zelfs zo ver dat ouders het geslacht van hun baby beïnvloeden. In de Verenigde Staten betalen sommige stellen tot twintigduizend dollar voor IVF-behandelingen waarbij het geslacht van het embryo geselecteerd kan worden.

Opvallend genoeg kiezen steeds meer van die ouders voor een meisje. Ook bij adopties is dezelfde trend zichtbaar: veel adoptieouders geven tegenwoordig de voorkeur aan dochters.

De voorkeur van zonen verschuift naar dochters

De groeiende voorkeur voor meisjes bij ouders betekent niet dat jongens plots ongewenst zijn. Maar het laat wel zien dat culturele verwachtingen rondom gender verschuiven. Waar ooit de zoon de trots van de familie was, lijken dochters nu vaker de stabiele factor.

Maar hebben we het probleem eigenlijk niet bij jongens gelegd in plaats van de samenleving die hen vormt? Als ouders hun zonen nou dezelfde normen en waarden meegeven als hun dochters, ze hetzelfde opvoeden, duidelijke straffen stellen wanneer jongens ongewenst ‘mannelijk’ gedrag vertonen, en hen behoeden voor invloeden van bijvoorbeeld een Andrew Tate, dan zullen jongens zich hopelijk net zo netjes gaan gedragen als meisjes.

@theeconomist For most of history parents have wanted sons, but in recent years mums and dads in the rich world have shown an emerging preference for girls. We explain why this is. Politicians have begun taking an interest. Click the link to find out how they are trying to “uplift” boys #baby#babyboy#babygirl#fertility#parents ♬ original sound – The Economist

Lees ook: 5x opvoedmomenten bij andere kinderen die we irritant vinden