Terug in de tijd: dít is de reden dat je weer in je kinderrol schiet bij je familie
Je bent volwassen. Je hebt een baan, een leven en waarschijnlijk ook een mening over hoe laat je naar bed gaat. Maar zet je één voet bij je ouders binnen en ineens voel je je weer klein. Je reageert feller dan je wilt, je verdedigt keuzes die je normaal prima kunt uitleggen en soms hoor je jezelf denken: wie bén ik hier eigenlijk. Goed nieuws: dit ligt niet aan jou.
Terug in je kinderrol bij familie
Bij je familie kom je in een omgeving waar je brein al jarenlang op getraind is. Hier heb je geleerd hoe je liefde kreeg, hoe je reageerde op kritiek en welke rol jij had binnen het gezin. Misschien was je de brave, de grappige of juist degene die zich terugtrok. Daarom is je familie belangrijk. Die rollen zijn niet ineens verdwenen omdat je volwassen bent geworden. Zodra je weer bij je familie bent, kan het zomaar zijn dat je weer terugschiet in je kinderrol. Dat gaat sneller dan logisch nadenken. Nog voordat je het doorhebt, reageer je vanuit oude patronen. Een onschuldige opmerking over je werk of relatie kan ineens veel groter voelen dan bedoeld. Niet omdat je overdrijft, maar omdat het iets ouds raakt.
Emoties op scherp
In je dagelijks leven bepaal jij zelf wie dichtbij komt, maar binnen de familie heb je geen controle over emoties. Je kiest je omgeving, je grenzen en hoe je reageert. Bij familie ligt dat anders. Zij kennen je al je hele leven en hebben daardoor directe toegang tot emoties die diep zitten. Je voelt je sneller beoordeeld, gehoord of juist niet gezien. Daardoor reageer je soms alsof je weer thuis woont, terwijl je dat allang niet meer doet. Het voelt verwarrend, want je weet dat je volwassen bent, maar je lichaam en emoties reageren anders. Dat verklaart ook waarom je achteraf denkt dat je anders had willen reageren. Op dat moment nam niet je volwassen versie het stuur over, maar een oudere emotionele laag.
Blijf bij jezelf
Het begint met herkennen wat er gebeurt. Zodra je merkt dat je emotioneel reageert, kun je even pauzeren. Je hoeft niet alles uit te leggen of te verdedigen tegenover je familie. Soms is niets zeggen ook een keuze. Het helpt om jezelf eraan te herinneren dat je nu niet meer dat kind bent. Je hebt opties. Je mag het gesprek verleggen, een grens aangeven of even afstand nemen. Dat maakt je niet ongevoelig, maar juist bewust. Je volwassen zelf is er nog steeds. Die raakt alleen soms op de achtergrond als je in oude familiedynamieken stapt. En dat is heel normaal, en zeker bij mensen die je al kent sinds je nog in luiers liep.
Lees ook: Opvoeding baart kunst: is déze regel het geheim voor goed ouderschap?
Bekijk ook
