Stiekem contact
Het contact tussen Marie en haar oud-klasgenoot begon na het overlijden van zijn vrouw, zo vertelt ze aan de FEM FEM-redactie. “Twee jaar geleden overleed zijn vrouw aan kanker. Hij bleef achter met drie jonge zoons. Ik voelde met hem mee”, vertelt ze. Hoewel ze elkaar op school nauwelijks spraken, raakten ze alsnog hecht aan elkaar. “Nu chatten en bellen we uren als mijn man weg is voor werk – wat vaak gebeurt.”
Maar dan gebeurt het onverwachte. “De eerste keer dat hij zo intiem met me sprak, kwam het uit het niets. Maar eerlijk? Het maakte me zó opgewonden; ik deed meteen mee.”
Grenzen die vervagen
Het contact is sindsdien intensiever geworden, maar fysiek is er (nog) niets gebeurd. “Natuurlijk wil hij afspreken, maar zover kan ik echt niet gaan – dat zou voelen als echt overspel.” Toch erkent Marie zelf dat ze al een grens is overgegaan. “Ik weet dat ik moet stoppen, maar het voelt zó goed. Het is als een soort drugs: hoe meer ik het doe, hoe meer ik het wil.”
Is het wel overspel?
Of het nu fysiek is of niet: het blijft overschrijding. “Hoe zou ik me voelen als mijn man dit deed met een oud-klasgenoot? Verslagen, denk ik.” Marie staat nu midden op een kruispunt. Want hoewel ze geen gevoelens heeft voor de man – “Van zijn foto’s word ik niet per se warm” – is er tóch iets wat haar blijft aantrekken.
Verlangen of vluchtgedrag?
Wat Marie doet, is misschien niet zichtbaar, maar emotioneel raakt het aan iets fundamenteels. Is het gemis? Is het de spanning? Of simpelweg een ontsnapping aan de oh-zo-vervelende sleur van een huwelijk waarin afstand soms letterlijk is? Eén ding is zeker voor Marie: “Het wordt tijd dat ik mezelf aankijk in de spiegel en beslis wat me écht gelukkig maakt.”
Lees ook: Van werkbestie naar ex-collega: overleeft jullie vriendschap de overstap?