Het begon als een gewone werkmaand, eentje waarin alles netjes langs elkaar heen leek te lopen. Cliënten kwamen en gingen, dossiers stapelden zich op, en privé voelde het leven verrassend licht. Voor Michelle (36), advocaat gespecialiseerd in familierecht, leek maart vooral een periode waarin alles eindelijk op z’n plek viel. Totdat werk en liefde elkaar op de meest ongemakkelijke manier denkbaar kruisten.
Twee werelden die gescheiden moesten blijven
Michelle* werkt al bijna acht jaar als echtscheidingsadvocaat. Ze kent de routines, de emoties, de spanningen die bij haar vak horen. Mensen komen bij haar om hun leven te ontvlechten, zij helpt hen daar zakelijk en professioneel doorheen. Meestal blijft haar privéleven daar keurig buiten. Dat dacht ze tenminste.
Rond dezelfde tijd dat ze een nieuwe cliënt aannam — een vrouw die al ruim een jaar gescheiden leefde en de scheiding eindelijk officieel wilde afronden — leerde Michelle Mark* kennen. Ze ontmoetten elkaar toevallig bij een koffietentje vlak bij haar kantoor. Het klikte meteen, op een rustige, volwassen manier. Mark vertelde dat hij midden in een scheiding zat, maar Michelle vroeg niet door. Dat voelde ongepast, zeker zo vroeg. Bovendien: hij had een andere achternaam dan de cliënt in haar dossiers, dus haar gebruikelijke conflictcheck sloeg nergens op aan.
De weken daarna groeide het contact tussen Michelle en Mark langzaam. Ze namen de tijd, leerden elkaar kennen, en alles voelde… goed. Veilig zelfs. Totdat Michelle een eerste gezamenlijke bespreking plande in de scheidingszaak van haar cliënt.
Het moment dat alles kantelde
Die dag loopt Michelle de vergaderruimte binnen met haar cliënt, nog pratend over praktische zaken en het belang van een rustige afhandeling. Ze kijkt op — en ziet Mark aan de andere kant van de tafel zitten. Naast zijn advocaat.
De tijd lijkt even stil te staan. Michelle stopt midden in haar zin. Haar tas glijdt uit haar hand en valt met een doffe klap op de grond. Mark wordt lijkbleek. Haar cliënt kijkt van de een naar de ander en je ziet letterlijk het moment waarop het kwartje valt. “Dit meen je niet”, zegt ze uiteindelijk.
Michelle voelt zich op dat moment alles tegelijk: professioneel falend, persoonlijk naïef en compleet overdonderd. Ze trekt zich meteen terug met haar cliënt om uitleg te geven. Vertelt dat ze Mark al een paar maanden ziet, zonder te weten wie hij precies was. Dat ze geen namen had kunnen matchen. Dat dit geen opzet was, maar pure pech.
Haar cliënt gelooft haar eerst niet. Vraagt hoe het mogelijk is dat een advocaat zó’n fout maakt. Michelle laat haar intakeformulieren zien, legt haar procedures uit, en probeert duidelijk te maken dat dit geen kwade wil was, maar een pijnlijke samenloop van omstandigheden. Uiteindelijk gelooft ze het.
De gevolgen
Michelle weet meteen wat haar te doen staat. Ze kan deze zaak niet voortzetten. Ze trekt zich officieel terug, helpt haar cliënt aan een andere advocaat en regelt de overdracht van het dossier. Het is een administratieve nachtmerrie, en emotioneel minstens zo zwaar. Met Mark spreekt ze wekenlang niet. Beiden schamen zich, voelen zich ongemakkelijk en weten niet goed hoe ze hiermee om moeten gaan. Zelfs zijn advocaat kijkt hen aan alsof hij nog steeds vermoedt dat er ergens een verborgen agenda was.
Achteraf voelt Michelle vooral verantwoordelijkheid. “Ook als het een ongeluk is”, zegt ze later, “blijft het jouw fout. En daar moet je de consequenties van dragen.” Haar verzekeringspremie stijgt, haar vertrouwen krijgt een deuk en het idee dat werk en privé altijd te scheiden zijn, voelt ineens naïef. Wat overblijft, is een verhaal dat niemand had kunnen verzinnen — en een les die Michelle niet snel zal vergeten.
*Alle namen zijn gefingeerd
Lees ook: Eva (38): “Ik zoende met zijn vriend terwijl hij buiten vuurwerk keek”
Bekijk ook
