Femke (34): “Mijn zus gaf haar zoon de naam van mijn overleden kind”
Femke (34) verloor drie jaar geleden plots haar zoontje voor de geboorte. Ze denkt er niet graag aan terug en ze heeft haar pijn diep weggestopt. In die tijd kreeg Femke veel steun van haar familie, waar ze ontzettend dankbaar voor was. Tot haar zus opeens een frappante keuze maakte. Haar zus gaf haar zoontje dezelfde naam als het overleden kind van Femke. Hoe ga je verder als je telkens opnieuw wordt teruggetrokken naar je grootste verlies? Femke deelt met ons haar verhaal.
Een naam die blijft snijden
Toen mijn zus zwanger raakte, voelde ik oprechte blijdschap. Nieuw leven in de familie, iets lichts na zoveel donkere tijden. Tot ze mij op een middag vertelde welke naam ze had gekozen: “Ik heb besloten om hem Sem te noemen.” Mijn wereld stopte. Ze zei het echt alsof het een eerbetoon was. Alsof ze iets moois deed. Hoe kan je het in je hoofd halen als zus om je zoontje naar je zus haar overleden kind te vernoemen?
Het bleef volgens mij wel meer dan een minuut stil. Ik was zo ontdaan dat ik opstond zonder wat te zeggen. Mijn zus bleef alleen achter in het restaurant. Tot op de dag van vandaag snap ik nog niet dat ze er niet over heeft nagedacht dat het voor mij kon voelen als iets afpakken. Door haar werd mijn rouw ineens een gedeeld bezit.
Zijn naam was niet zomaar een naam, het was alles wat ze nog had. Ik sprak hem zachtjes uit, alleen als ik alleen was, alsof hij nog ergens kon horen dat ik hem miste. Je denkt dat je leert leven met verlies, maar dat is een leugen die je jezelf vertelt om niet compleet uit elkaar te vallen.
Rouw krijgt geen pauze
Mijn zus en ik hadden tot de geboorte van haar zoontje geen contact. Toen was het definitief: het zoontje van mijn zus heet echt Sem, vernoemd naar mijn overleden kind. Het contact tussen mijn zus en ik is nu fragiel, maar ik zie haar zo nu en dan.
Sinds de geboorte van het zoontje van mijn zus hoor ik zijn naam constant: op verjaardagen, tijdens telefoongesprekken, etc. Als er weer een foto wordt gedeeld in de familieapp, stromen de berichten binnen: “Sem lacht zo lief” en “wat groeit Sem snel”. En elke keer klinkt die naam alsof iemand hem uit mijn handen trekt.
Mensen zeggen dat ik het moet zien als iets moois, maar mijn zus heeft haar zoontje de naam van mijn overleden kind gegeven zonder respect te hebben voor mijn rouwproces. Ik wilde dat de naam van mijn zoon exclusief bleef, iets van mij en van hem. Niet iets dat opnieuw wordt ingevuld met andere herinneringen en een ander gezicht.
Liefde met grenzen
Ik hou van mijn zus. Dat maakt het ingewikkeld. Want boosheid voelt bijna verboden als er ook liefde is. Toch merk ik dat ik afstand neem. Ik sla afspraken over. Ik vermijd zoveel mogelijk situaties waar de kans is dat ik zijn naam weer te horen krijg. Hierdoor heeft ze ook mijn kans weggenomen om een band met haar zoontje op te bouwen.
Soms denk ik: had ik mijn voet niet steviger op de grond moeten houden? Maar wat zeg je tegen iemand die haar besluit al heeft genomen en van mening is dat het goed is wat ze doet? Dat ik nog dankbaar moet zijn ook, want het is een eerbetoon. Nuance is iets waar mijn zus nooit goed in is geweest. Mensen onderschatten hoe diep de dood van je kind je raakt, zeker als je constant zijn naam moet horen uit de mond van je zus.
Wanneer familie pijn doet
Inmiddels heb ik mij erbij neergelegd dat Sem de naam is die mijn zus voor haar kind heeft gekozen. Wel heb ik nu mijn grenzen. Die betekenen niet dat ik minder van mijn familie houd; ze beschermen mij alleen meer. Ik probeer het contact langzaam op te pakken door kleine stappen te zetten en kortere bezoekjes. Bovendien ben ik eerlijker over hoe ik me voel, zonder dat ik het meteen in een conflict laat eindigen. Ik wil mijn familie niet nog een keer een tijdje kwijtraken.
Tot slot wil ik aan iedereen die denkt dat het een eerbetoon is om je naam naar iemand te vernoemen die overleden is, meegeven dat je iemand in rouw alleen maar verder het verdriet induwt. Zelfs niet als er een lange tijd overheen gaat. Tijd heelt niet. Tijd leert je alleen beter om te gaan met wat nooit meer verdwijnt. En mijn zus deed daar nog een schepje bovenop door het te vereeuwigen.
Bekijk ook
