Zelfsabotage in de liefde? Dit zijn de patronen die niemand je eerlijk vertelt
Je zegt dat je klaar bent voor een gezonde relatie. Je denkt dat je eindelijk toe bent aan rust, volwassen communicatie en een partner die écht beschikbaar is. En toch beland je wéér in een situatie die begint als vuurwerk en eindigt als teleurstelling. Het is verleidelijk om te denken dat je gewoon pech hebt. Dat er gewoon te weinig goede mannen zijn of de datingmarkt verpest is. Maar wat als het probleem niet alleen buiten je ligt? Wat als je, zonder het te willen, zelf meewerkt aan je eigen liefdesdrama? Laten we de ongemakkelijke vraag dan toch maar stellen: saboteer jij jezelf in de liefde?
Zelfsabotage in de liefde
Vlinders in de buik zijn verslavend. Die spanning, de aantrekkingskracht, dat gevoel van ‘dit klopt gewoon zó erg’. Maar chemie is geen teken van geschiktheid, maar gewoon een stukje biologie. En hier begint ook de kwestie rondom zelfsabotage in de liefde.
Echte compatibiliteit gaat namelijk over waarden, levensfase, emotionele beschikbaarheid en toekomstvisie. Toch kiezen veel vrouwen keer op keer voor de man bij wie het kriebelt, in plaats van de man met wie het klopt.
Velen zullen zeggen dat die kriebels voortkomen uit pure passie. En ja, soms klopt dat ook en voel je echt die diepe connectie waar je zo naar verlangt. Maar blijft het bij die heftige kriebels zonder connectie? Dan is het, om even heel direct te zijn, vaak gewoon herkenning van oude, ongezonde gewoontes.
Je gelooft dat er weinig goede mannen zijn
Wanneer je diep vanbinnen gelooft dat de visvijver klein is, ga je sneller over tot actie. Je accepteert langeafstandssituaties die logistiek te onhandig zijn voor woorden. Of je versnelt relaties om de verbinding die je voelt ook daadwerkelijk vast te blijven houden. Dan neem je al snel genoegen met halve toewijding, omdat je bang bent dat er niet iets beters voorbij komt.
Overtuigingen sturen gedrag. Als jij denkt dat goede mannen zeldzaam zijn, gedraag je je alsof elke redelijke kandidaat een unieke kans is die je koste wat het kost niet mag verliezen. Dat is geen echte romantiek, maar schaarstedenken. En dat is natuurlijk nooit een stabiele basis om een relatie op voort te bouwen.
Een eisenlijstje dat zichzelf tegenspreekt
Hij moet succesvol zijn, maar altijd beschikbaar. Hij moet ambitieus zijn, maar niet te veel werken. Een ego? Liever niet, maar hij moet wél zelfverzekerd genoeg zijn. Andere vrouwen mogen hem géén aandacht geven, maar hij moet wél aantrekkelijk zijn. Volg jij het nog?
Sommige wensen zijn logisch, maar sommige combinaties zijn eigenlijk niet te doen, omdat ze te erg met elkaar botsen. Wanneer jouw eisenpakket intern tegenstrijdig is, maak je de kans op echte, gezonde liefde onbewust kleiner. Niet omdat je te veel vraagt, maar omdat je vraagt om iets wat nauwelijks kan bestaan.
Je beweegt te snel… of veel te langzaam
Zelfs het tempo van je relatie kan sabotage zijn. Soms ga je binnen een jaar samenwonen, verloven of je hele leven omgooien. Dat voelt intens en romantisch. Maar vaak is het een manier om onzekerheid te sussen. Als hij bij je intrekt, kan hij niet meer weg, toch?
Aan de andere kant blijf je misschien vijf tot tien jaar hangen in een relatie zonder duidelijke toekomst. Je wacht op een aanzoek dat niet komt. Je stelt ultimata en hoopt dat tijd iets verandert wat eigenlijk een overtuiging is… Beide uitersten hebben dezelfde kern: angst om echt te kiezen.
Fixen in plaats van te selecteren
Misschien klinkt dit je ook wel bekend in de oren: je valt op potentie. Op wat iemand zou kunnen zijn. Je ziet zijn talent, zijn trauma’s, zijn ingewikkelde jeugd. Je voelt je zelfs een beetje speciaal, omdat jij hem ondanks zijn ‘rugzakje’ toch écht begrijpt.
Dit noem je ware liefde. Maar soms is het gewoon reddersgedrag. Een relatie is geen revalidatiecentrum. Je hoeft iemand niet helemaal op te lappen om liefde te verdienen. Als je steeds weer mannen kiest die ‘nog niet helemaal klaar zijn’ voor een serieuze relatie, dan ben je niet alleen het slachtoffer van hun onvolwassenheid. Dan speel je ook gewoon zelf (wellicht onbewust) een spelletje met hem en jezelf.
Je acties matchen niet met je doelen
Je zegt dat je stabiliteit wilt, maar kiest telkens weer voor de instabiele mannen. Open communicatie staat hoog op je prioriteitenlijst, maar toch settle je voor iemand die ontwijkt en liever zwijgt. Je hebt een kinderwens, maar date al jaren met iemand die daar nog niet zeker over is. In andere, harde woorden: je ondermijnt je eigen geluk.
Geluk ontstaat wanneer je doelen en je gedrag op één lijn liggen. Zolang je iets anders doet dan wat je zegt dat je wilt, blijf je in cirkels lopen. En dat is vermoeiend.
Hoe leer je om los te laten?
Zelfsabotage in de liefde is zelden bewust gedrag. Het zit verstopt in overtuigingen die ooit logisch waren. Misschien heb je ooit geleerd dat je moet vechten voor liefde of dat je blij moet zijn als iemand voor je kiest. De vraag is dan niet of jij te veeleisend bent en ook niet of je je standaarden moet verlagen. De vraag is: welke overtuiging houd jij vast die niet meer voor je werkt?
Misschien is het idee dat het altijd moet knetteren of dat succes en zachtheid niet samen kunnen gaan. Of kijk eens bij jezelf naar binnen: heb je stiekem het gevoel dat je zonder relatie minder waard bent? Zelfsabotage in de liefde stopt niet met het naar rechts swipen van wéér een nieuw datingprofiel. Het stopt pas écht wanneer je eerlijk durft te kijken naar je eigen patronen.
Lees ook: Altijd de rationele denker zijn? Dít is hoe dit je relaties kapotmaakt
Bekijk ook
