Sandra (31): “Zijn huis was zó smerig dat er een kakkerlak liep”

Daar zit een luchtje aan…

“We hadden elkaar via Tinder leren kennen. Hij was charmant en grappig: precies het soort man waarvan je van tevoren denkt dat het hoe dan ook gezellig gaat worden. De foto’s klopten, de gesprekken liepen soepel, dus toen hij voorstelde om bij hem thuis iets te drinken, vond ik dat alleen maar gezellig. Waar ik mij nooit op had kunnen voorbereiden, was dat het huis van mijn date zó smerig zou zijn.

Zodra de deur openging, voelde ik het al. Het was daarbinnen niet pluis. De walm die in mijn gezicht waaide was zwaar. Alsof er te lang niets was schoongemaakt. Ik stapte naar binnen en probeerde mezelf gerust te stellen. Ik wilde niet meteen oordelen, maar mijn neus wist het al eerder dan mijn hoofd.

De eerste rode vlag

Het licht in zijn woonkamer was fel en genadeloos. Het verbaasde mij eigenlijk dat de gordijnen geopend waren en het raam op een kiertje stond. Hoe kon het zo stinken als hij het wel lucht? Daarna keek ik naar de grond, en ik schrok me een ongeluk. De vlekken zaten op het tapijt. Het zag eruit als een soort looppad dat duidelijk vaker werd gebruikt dan de rest van de vloer. Alsof je precies kon zien waar hij leefde en waar niet.

Hij gaf me een drankje, iets zoets met een aardbeiensmaak. Ik nam een paar slokken, meer uit beleefdheid dan uit zin. Terwijl hij praatte, keek ik rond en kon ik me alleen maar verbazen over hoe iemand hier kan leven en hier zo ontspannen kan zitten. Hoe kan het huis van mijn date toch zo smerig zijn? Ik zat mezelf bijna wijs te maken dat het wel meeviel, terwijl ik diep vanbinnen al wist dat ik hier niet lang ging blijven.

Een ongewenst huisdier

Na tien minuten besloot ik dat ik weg wilde. Ik gebruikte het standaardexcuse: ik ben net uit een relatie, misschien is het toch niet zo’n goed idee. Hij keek me aan alsof hij het niet helemaal geloofde, maar hij zei niets.

Terwijl ik richting de deur liep, zag ik iets over de grond kruipen. Het was een soort schelp met voelsprieten en ik kon niet snel zien of het poten had of niet. Maar mijn hart sloeg over en ik schrok intens. Ik gilde het uit: “Wat is dat?!”, en maakte nog net geen sprongetje.

Vervolgens wees ik ernaar en zei: “Daar, kijk dan!” Hij keek, haalde zijn schouders op en zei: “Dat is gewoon een pluisje”. Ik keek hem stomverbaasd aan: hoe bedoel je een pluisje? Een pluisje beweegt niet. Een pluisje heeft geen poten. Ik stond daar, met mijn jas half aan, en kon niet geloven dat dit mij overkwam. Het huis van mijn date was zó smerig dat er een kakkerlak over de vloer kroop! Dat kon geen ongelukje zijn, niet met de manier waarop hij reageerde. Hij leefde gewoon echt zo.

Jas aan en wegwezen

Ik ben letterlijk naar buiten gelopen zonder nog iets te zeggen. Ik was nog nooit zo blij om frisse lucht te voelen; het was net een bevrijding. Toen ik in mijn auto zat, begon ik te lachen, zo’n lach die bijna hysterisch wordt, omdat het gewoon te bizar was.

Achteraf vroeg ik me af waarom ik überhaupt mee naar binnen ben gegaan. Maar zo werkt het dus. Je hoopt dat het meevalt en wilt iemand niet meteen afschrijven. Maar wanneer je al ruikt dat je date zijn huis smerig is voordat je pas een stap binnen hebt gezet, moet je eigenlijk al direct omdraaien. Dat zegt veel over iemands hygiëne.

Sindsdien heb ik één regel: eerste date nooit meer bij een date thuis. Want aantrekkingskracht kan veel maskeren, maar een vloer die leeft liegt nooit.

Lees ook: Sanne (31) verslaafd aan vabbing: “Ik wil een partner, maar kan niet stoppen”