Dít is waarom je je eenzaam kan voelen als je twee mensen ziet zoenen
Je loopt door de stad, zit in de trein of wacht ergens op een bankje en ineens staan er twee mensen voor je die de rest van de wereld blijkbaar compleet zijn vergeten. Hand in hand, innig tegen elkaar aan en misschien zelfs zoenend alsof de rest van de wereld niet bestaat. Je eerste gedachte bij die publieke affectie is misschien: 'Wat lief!' Maar soms voel je toch iets anders. Wellicht een beetje irritatie, een steek van jaloezie of zelfs een onverwachte vorm van eenzaamheid. En nu blijkt dat eigenlijk veel meer over jou als persoon te zeggen dan over het stel dat toevallig voor je neus staat.
Publieke affectie: irritant of schattig?
PDA, oftewel publieke affectie, zorgt al jaren voor behoorlijk verdeelde reacties. De één vindt het juist lief als twee mensen hand in hand door de stad lopen. Een kusje hier en daar? Dat moet volgens hen helemaal kunnen! Alleen krijgt de ander er spontaan plaatsvervangende schaamte van zodra een stel elkaar iets te enthousiast begint te zoenen op het terras.
Uit een onderzoek van datingapp Hily blijkt dat vooral Gen Z hier gevoelig voor kan zijn. Bijna één op de drie Gen Z’ers zegt het vervelend te vinden om stellen in het openbaar te zien zoenen. En bij millennials ligt dat aandeel al een stuk lager: onder de één op de vijf.
Maar wat pas echt opvalt, is misschien wel waarom mensen het vervelend vinden. Het gaat namelijk niet alleen om het idee dat zoenen in het openbaar ‘te veel’ zou zijn. Meer dan de helft van de ondervraagde Gen Z’ers geeft aan dat het zien van zo’n stel gevoelens van eenzaamheid kan oproepen. En ja, dat is toch net even anders dan simpelweg denken: get a room.
Misschien raakt het precies aan wat jij mist
Volgens klinisch psycholoog Sabrina Romanoff kan het zien van intimiteit bij anderen namelijk iets bij jezelf blootleggen. Ze vertelt in gesprek met Cosmopolitan dat als je naar twee mensen kijkt die duidelijk gek op elkaar zijn, je daardoor misschien even geconfronteerd wordt met iets wat je op dat moment zelf mist.
Dat hoeft trouwens helemaal niet te betekenen dat je die specifieke relatie wil. Misschien ben je helemaal niet jaloers op hun leven, hun uiterlijk of zelfs hun relatie. Het kan ook gewoon zijn dat je verlangt naar meer verbinding, aandacht of romantiek in je eigen leven.
Een stel dat op een bankje zit te zoenen kan dan ineens een soort pijnlijke spiegel worden om naar te moeten kijken. Niet omdat zij dus iets fout doen, maar omdat hun gedrag je eraan herinnert wat jij op dit moment wel of niet hebt.
Romanoff omschrijft publieke affectie daarom als iets dat heel concreet kan laten zien wat iemand zelf mist. Een ongemakkelijk gevoel kan volgens haar een aanwijzing zijn dat er ergens in je eigen leven iets is waar je meer aandacht aan wilt geven.
En toen werd het ineens content
Dat maakt ook iets anders een stuk interessanter. We leven inmiddels in een wereld waarin bijna alles wat in het openbaar gebeurt gefilmd kan worden. Iemand maakt een flinke smakker van zijn fiets? Hoppa, gelijk vijf telefoons die erbij worden gepakt om te filmen. Bonje op straat? Camera wordt gelijk aangezet. Twee mensen die uitgebreid staan te zoenen? Blijkbaar ook interessant genoeg om als content het internet op geslingerd te worden.
Volgens Romanoff speelt bij Gen Z mee dat we gewend zijn geraakt aan het idee dat openbaar gedrag misschien wel voor een publiek bedoeld is. Daardoor kan zelfs iets simpels als een zoenpartij ineens voelen alsof je naar een soort te intiem en persoonlijk moment kijkt.
Dat zagen we bijvoorbeeld bij een filmpje uit Central Park. Een TikTokker filmde daar twee volwassen onbekenden die op een bankje aan het zoenen waren en riep dat ze maar een hotelkamer moesten zoeken. Het filmpje werd vervolgens miljoenen keren bekeken. Hun identiteit werd achterhaald en er kwamen steeds meer persoonlijke details over hen naar buiten. Maar waarom moesten we dat eigenlijk allemaal zien?
Wacht even voordat je je oordeel eruit gooit
Volgens Romanoff zit daar een interessante reactie achter. Wanneer iets ons sterk raakt, hebben we namelijk nogal snel de neiging om het probleem buiten onszelf te zoeken.
Je ziet een stel zoenen en denkt: ‘Jeetje, wat irritant’. Vervolgens maak je er misschien een filmpje van of vertel je iemand hoe ordinair je het vindt. Terwijl er ondertussen misschien iets heel anders geraakt wordt door die publieke affectie.
Dat betekent natuurlijk niet dat je iedere keer dat je geïrriteerd raakt aan een uitgebreide therapiesessie moet beginnen. Soms zijn mensen nu gewoon even irritant. En daarbij komt: niet iedereen zit te wachten op een uitgebreide zoensessie naast zich in de tram. Dat is niet meer dan logisch!
Maar als je reactie ineens veel groter is dan de situatie zelf, kan het wel interessant zijn om even stil te staan. Waarom raakt dit me eigenlijk zo? Waar ben ik op dit moment zelf mee bezig?
Je hoeft het niet leuk te vinden
Uiteindelijk hoef je PDA helemaal niet geweldig te vinden. Niemand zegt dat je enthousiast moet worden wanneer een stel drie minuten lang staat te tongzoenen bij de bushalte. Maar misschien hoeven we er ook niet meteen iets lelijks van te maken.
Want dat stel is waarschijnlijk gewoon verliefd. Misschien zijn ze net samen of hebben ze elkaar weken niet gezien. En hoogstwaarschijnlijk hebben ze überhaupt geen idee dat jij ondertussen met je ogen staat te rollen.
Uiteindelijk zijn wij toch allemaal ooit die persoon geweest die zo verliefd was dat de rest van de wereld er even totaal niet toe deed? Volgens Romanoff verliezen we iets belangrijks wanneer we mensen daar publiekelijk om gaan beschamen: empathie. En dat is natuurlijk zonde! Daarom kan je best prima dat ene zoenende stel gewoon even te laten gaan en je aandacht naar wat anders te verplaatsen. Je hoeft namelijk niet mee te genieten. Je hoeft alleen niet alles wat je voelt meteen op hen af te reageren!
Lees ook: Dít is waarom jouw behoeften in een relatie soms voelen als ‘too much’
Bekijk ook
