Na een turbulente singleperiode waarin Laura (31) volop genoot van haar vrijheid, kwam ze tot een plotselinge realisatie: ze heeft werkelijk geen idee meer wat haar 'getal' is. En hoewel de maatschappij daar soms nog krampachtig over doet, weigert zij zich te schamen.
Het vrije singleleven
“Als ik terugkijk op mijn twintiger jaren, kan ik alleen maar glimlachen. Na een langdurige relatie die nogal saai eindigde, besloot ik dat het tijd was voor avontuur. Ik wilde ontdekken wie ik was buiten een relatie om, en ja, daar hoorde een flinke dosis daten bij. Tinder, Bumble, feestjes, vakantieliefdes… Ik zei overal ‘ja’ tegen. Niet omdat ik wanhopig op zoek was naar validatie, maar simpelweg omdat ik het leuk vond, single was en intens genoot van de spanning van het onbekende.
In het begin hield ik het nog wel een beetje bij. ‘Dat is nummer twaalf, dat is nummer vijftien,’ dacht ik dan grappend in mijn hoofd. Maar op een gegeven moment stopt die teller gewoon. Je gaat een weekendje weg, ontmoet iemand op een festival, of hebt een onenightstand die je de volgende maand alweer bijna bent vergeten. Vóór ik het wist, was het overzicht volledig weg. Ik raakte de tel kwijt. Ik heb geen idee meer met hoeveel mensen ik het bed heb gedeeld. En eerlijk? Het boeide me destijds ook niet.”
De confrontatie met ‘het getal’
“De ommekeer kwam toen ik vorig jaar Daan ontmoette. Het was alsof alle puzzelstukjes op hun plek vielen; we raakten niet uitgepraat en de chemie was vanaf dag één explosief. Na een paar maanden daten kregen we – zoals bijna elk nieuw koppel – het onvermijdelijke gesprek over ons liefdesverleden. We zaten op de bank met een goed glas wijn toen Daan ietwat nerveus vroeg: ‘Met hoeveel mensen ben jij eigenlijk geweest?’
Op dat moment voelde ik een lichte paniek opkomen. Niet omdat ik wilde liegen, maar omdat het antwoord ‘ik heb werkelijk geen flauw idee’ voor veel mensen nogal heftig klinkt. Daan noemde zijn aantal – een keurige, overzichtelijke zeven – en keek me verwachtingsvol aan. Ik slikte even en besloot toen maar gewoon eerlijk te zijn: ‘Ik weet oprecht niet met hoeveel mensen ik het bed heb gedeeld, Daan. Ik ben ergens rond de dertig gestopt met tellen.’
Het bleef heel even stil. Je zag hem mentaal even schakelen. Gelukkig is Daan een moderne, ruimdenkende man, dus na de eerste verbazing lachte hij het weg met: ‘Zolang je nu maar met míj bent, vind ik het best.’ Maar die avond zette me wel aan het denken. Waarom voelde ik die initiële steek van schaamte? Waarom voelt ‘I’ve lost track’ voor een vrouw alsof je je moet verdedigen, terwijl mannen er vaak om worden toegejuicht?”
Geen schaamte, maar trots
“De dagen daarna realiseerde ik me hoe bizar de double standard nog steeds is. Als een man de tel kwijt is, is hij een ‘levensgenieter’ of een ‘alpha male’. Als een vrouw de tel kwijt is, hangt er toch al snel een onuitgesproken oordeel in de lucht. Maar waarom eigenlijk? Elke ervaring die ik heb gehad, heeft bijgedragen aan de zelfverzekerde vrouw die ik nu ben. Ik weet precies wat ik wel en niet wil in de slaapkamer. Ik sta stevig in mijn schoenen en ik heb mezelf nooit laten pushen tot iets wat ik niet wilde.
Mijn lichaam is van mij, en de herinneringen ook. Of mijn getal nou veertig, vijftig of tachtig is: het definieert niet mijn waarde als partner, als vriendin of als mens. Tegen alle vrouwen die ook de tel kwijt zijn geraakt, wil ik zeggen: gooi die denkbeeldige rekenmachine uit het raam. Onder de lakens duiken is er om van te genieten, niet om te administreren.”
Lees ook: Manon (25): “Ik ghostte hem, maar zat toen naast hem in het vliegtuig”
Bekijk ook
