Soms ghost je iemand, maar keert diegene als een geest uit je verleden tóch weer terug. Manon had dit ook, maar de ontmoeting kreeg een verrassende wending. Ze doet aan de FEM FEM-redactie haar verhaal.
Ghosten was de uitweg voor Manon
“Oké, ik ben er niet bepaald trots op, maar ik had mijn redenen. Ik had Thomas leren kennen via Hinge. De eerste date was leuk, de tweede nog leuker. Hij was knap, grappig en had een schattige hond. Alleen begon hij na een paar weken echt veel te appen. Als ik een uur niet reageerde, kreeg ik al een “Leef je nog?” of “Ben je boos?”. Het werd me gewoon te veel.” In plaats van eerlijk te zeggen dat ze het niet voelde, was hem ghosten voor Manon de beste uitweg. “Ik reageerde steeds trager, totdat ik uiteindelijk helemaal niet meer reageerde. Zijn laatste bericht was: “Ik snap de hint. Veel geluk, Manon.” En dat was dat. Prima, dacht ik nog.”
Een ongemakkelijk reisje
“Drie maanden later vloog ik in mijn eentje naar Barcelona voor een vriendinnenweekend. Ik had een stoel aan het gangpad geboekt en liep nietsvermoedend het vliegtuig in. Ik zoek mijn rij op, kijk naar de stoel naast het raam en bevroor letterlijk. Thomas. Hij keek me aan, begon te lachen en zei: “Nou, dit is ongemakkelijk.” Ik kon wel door de grond zakken. Natuurlijk waren we ook nog eens naast elkaar ingedeeld. Vier uur lang. Ik overwoog serieus om te vragen of iemand wilde ruilen, maar het vliegtuig zat vol.”
“Nu dacht ik écht dat je niet meer leefde”
“De eerste twintig minuten waren verschrikkelijk ongemakkelijk. Ik probeerde uit te leggen dat het druk was geweest en dat mijn hoofd overal en nergens zat. Hij moest lachen. “Je had ook gewoon kunnen zeggen dat je geen interesse meer had. Ik dacht nu serieus dat je dood was.”
Ik schaamde me kapot, maar na een tijdje werd het eigenlijk weer gezellig. We bestelden allebei een wijntje en zaten de halve vlucht te praten alsof er nooit iets gebeurd was. Toen we geland waren, dacht ik dat we gewoon gedag zouden zeggen. Maar bij de bagageband zei hij ineens: “Ik ben hier ook vier dagen. Zullen we een drankje doen?” En ik zei ja.”
Een bijzonder verzoekje
“De dagen daarna zagen we elkaar nog een paar keer in Barcelona. Het was gezellig, zonder verwachtingen. Op de laatste avond vroeg ik of hij eigenlijk nog boos was. Hij moest lachen. “Nee, maar ik heb wel één verzoek.” Ik vroeg wat het was, en hij antwoordde: “Als je me ooit weer gaat ghosten, doe het dan voordat ik een vliegticket boek.” We zijn uiteindelijk geen stel geworden, maar iedere keer als ik nu een stoelnummer krijg toegewezen, krijg ik spontaan stress. Want blijkbaar wacht karma je soms gewoon op bij stoel 18A.”
Lees ook: Bo (28): “Daar zat ik dan: op mijn knieën op het toilet van Amsterdam Centraal”
Bekijk ook
