Een droom sinds de basisschool
Maud wist al sinds de basisschool dat ze uitvaartverzorger wilde worden. Ze deed als kind een beroepentest en uitvaartverzorger stond in haar top drie. Waar andere kinderen kozen voor dierenarts of politieagent, dacht zij: “Oh, dat is eigenlijk wel leuk.” Dat gevoel heeft haar nooit losgelaten, want na een omweg via een studie Eventmanagement en Communicatie vond ze op haar vijfentwintigste alsnog haar plekje bij Koningshof Uitvaartzorg en Valleilaan Uitvaartzorg. “Voor mij was het niet echt de vraag óf ik dit zou gaan doen, maar vooral wanneer.”
Als twintiger tussen de zestigers
Ondertussen is Maud zevenentwintig jaar oud en nabestaanden reageren soms verbaasd op haar jonge leeftijd. Ze vertelt: “Er zijn veel zestigers in de uitvaartbranche. Ik dacht zelf ook eerst dat ik te jong was. Achteraf vragen families regelmatig hoe oud ik eigenlijk ben; daar zijn ze dan toch benieuwd naar.”
Maud snapt wel waar die verbazing vandaan komt. Bijna elke uitvaart komt er iemand naar haar toe met de opmerking: ‘Wat heb jij een zwaar beroep gekozen, je bent continu omringd met verdriet.’ Natuurlijk voelt Maud de emotie en heeft ze regelmatig een brok in haar keel. Maar voor haar is het werk veel meer dan alleen verdriet. “Wij hebben ook gewoon plezier op kantoor hoor.” Daarnaast benadrukt ze de waardevolle kant van een baan als uitvaartverzorger. “Na bijna een week lang dingen regelen en herinneringen ophalen, vind ik het belangrijk dat de familie uiteindelijk op een mooie dag kan terugkijken.”
“Ik werd laatst gebeld om twaalf uur en sliep pas weer om drie.”
Het werk als uitvaartverzorger is geen 9-tot-5-baan. Maud draait nachtdiensten waarbij de telefoon elk moment kan gaan om een overlijden te melden. Als ze zo’n telefoontje krijgt, moet ze meteen in actie komen. “Ik heb even tijd om mijn badjas aan te doen en bel dan meteen de familie terug.” Maud stuurt ook het zorgteam aan nadat de schouwarts is geweest, want er moet dan snel worden gehandeld. Als ze daarna weer in bed ligt, is het niet altijd makkelijk om weer in slaap te komen. “Ik heb een collega die al meer dan dertig jaar in het vak zit, die slaapt meteen weer. Ik werd laatst gebeld om twaalf uur en sliep pas weer om drie.”
Een dag in het leven van een uitvaartverzorger
Maud moet de volgende ochtend weer gewoon op kantoor zijn. Ze weet van tevoren nooit hoe haar dag eruit gaat zien. Alles hangt af van wanneer er meldingen binnenkomen. Als ze samen met een familie een uitvaart gaat voorbereiden, gaat ze eerst in gesprek. “Iedere familie is anders en heeft andere wensen, dus ik probeer altijd goed te luisteren en dat aan te voelen. Ik zeg altijd dat ze me ook mogen bellen met de kleinste vragen. Als ik daar in één minuut antwoord op kan geven, hoeven zij er niet over te malen.” Maud luistert naar het levensverhaal, kijkt mee met foto’s en regelt daarnaast veel achter de computer. Het komt ook regelmatig voor dat ze meerdere uitvaarten tegelijk heeft lopen. “Ik maak veel checklists voor mezelf en kan alles bijhouden in een systeem. Dat gaat altijd goed naast elkaar.”
Op de dag van de uitvaart doet ze vaak een welkomstwoord en de afsluiting. Ze probeert dit altijd te personaliseren met details en anekdotes die ze tijdens de voorbereiding heeft gehoord. Ze adviseert de nabestaanden altijd om bewust te luisteren en de uitvaart écht mee te maken. “Je kan je emoties uitschakelen en proberen niet te huilen tijdens het afscheid, maar dan hoor je eigenlijk helemaal niet goed wat er wordt gezegd.”
Sinds corona is er volgens Maud een duidelijke trend naar diensten op alternatieve locaties en intiemere ceremonies. Een familie die zich afvroeg of een afscheid met zeven personen niet te klein was, liet ze juist zien hoe puur zo’n intiem samenzijn is. Na de uitvaart ziet Maud steeds vaker dat mensen naar de kroeg of een restaurant gaan.
“Ik heb zelf helemaal geen plan”
Ondanks haar werk heeft ze eigenlijk nog niet nagedacht over hoe ze haar eigen toekomstige afscheid zou invullen. Ze geeft lachend toe: “Ik raad mensen altijd aan om een wensenboekje in te vullen en erover te praten, maar ik heb zelf helemaal geen plan. Terwijl ik natuurlijk wel dagelijks word geconfronteerd met dat het ook zo over kan zijn.”
Maud is niet gelovig en nuchter ingesteld, maar door haar werk is ze anders gaan kijken naar de dood. “Misschien is er toch wel iets nadat we overlijden. Ik hoor heel vaak verhalen over symbolen zoals vlinders of veertjes die zomaar ineens verschijnen. Ik kan niet ontkennen dat dat gebeurt. Als mensen daar troost uit kunnen halen, vind ik dat prachtig.”
Een advies van Maud
Volgens Maud zouden we onszelf allemaal vaker mogen afvragen “Waar wacht ik eigenlijk nog op?” Ze vertelt: “Dat heb ik mezelf ook afgevraagd toen ik dit werk ben gaan doen. Je kan altijd wel wachten op het juiste moment, zekerheid of toestemming van anderen, maar we weten niet hoeveel tijd we hebben. Dus we mogen eerder beginnen met wat we echt belangrijk vinden.”
Lees ook: Claude (30): “Ik nam op mijn dertigste ontslag van mijn droombaan om opnieuw te beginnen”
