Direct naar content
COLUMNS

Romy (28): “Hoewel ik het aan zag komen, was ik nog steeds overwhelmed”

Romy Nouwen
Romy Nouwen 6 min. leestijd
Voeg ons toe als voorkeursbron
Romy op het strand met haar ring.
Afbeelding: Eigen bezit | Romy

Een spontaan bezoekje van mijn vriend – of nee, verloofde ;) – aan mijn moeder om zogenaamd de gordijnen op te hangen, een paar nette loafers in de backpack mee en een geïnteresseerde vraag of ik mijn nagels nog wel ging doen tijdens de vakantie. Zomaar een paar signalen waaraan ik al veel eerder wat had kunnen merken, maar toch viel het kwartje niet meteen. Totdat we richting het strand liepen voor de zonsondergang, hij zijn loafers droeg en ik mijn yogalesje moest verplaatsen...

Huisje, boompje, beestje, een ring en kinderen vóór mijn dertigste

Ik ben inmiddels net negen jaar samen met mijn verloofde. We waren pas net 19 en 21 toen we elkaar leerden kennen, dus trouwen? Dat stond ooit wel op de planning, maar leek altijd héél ver weg. Het stond eigenlijk vooral op mijn planning, want hij moest er vooral in het begin nog helemaal niets van weten. “Trouwen is toch zó duur? We kunnen daar veel beter iets anders leuks van doen”, riep hij vaak. Toch wist ik hem in de loop der jaren te overtuigen van mijn droombruiloft – en droomaanzoek, maar daarover later meer.

Als kind riep ik al dat ik wilde trouwen om daarna meteen te starten aan het “huisje, boompje, beestje-leven” mét twee kinderen. En als het even kon, het liefst allemaal voor mijn dertigste natuurlijk. Daar kwam ik snel genoeg op terug. Ik hield toen nog geen rekening met een oververhitte huizenmarkt, torenhoge inflatie en de vrijheid die het geeft om je nog lekker nergens aan te binden, behalve aan elkaar. Inmiddels had ik die strakke planning voor mezelf dus al lang losgelaten. Trouwen en kinderen? Dat mag ook best wat later.

Het moment waarop alles op zijn plek viel

Dat moment komt nu ineens toch een stuk sneller dan ik dacht. Of misschien vliegt de tijd gewoon enorm en ben ik ineens 28? Zelfs op deze leeftijd gaat mijn zogenaamd perfecte toekomstplannetje dat ik bedacht als kind namelijk al niet meer lukken.

Hoewel veel mensen om mij heen al voorspelden dat onze vakantie naar Indonesië wel eens hét moment kon zijn waarop alles zou veranderen, durfde ik er nog niet over na te denken. “Leer mij mijn vriend kennen”, dacht ik dan. Die kan me zomaar nóg wat langer laten wachten, want dat doet-ie toch al een tijdje. De eerste twee weken van onze vakantie vlogen aan ons voorbij. Hoe dichterbij onze reis terug naar huis kwam, hoe minder ik er aan begon te denken. “Het zal wel niet meer gebeuren”, begon ik al te denken.

Tot het moment dat ik besloot eens uit te zoeken welke yogalessen ik kon volgen op de plek waar we op dat moment verbleven. Na lang onderzoek besloot ik te kiezen voor de les op zaterdagmiddag om 17:00 uur. Wat ik toen niet wist, is dat ik mijn eigen ‘perfecte droomaanzoek’ in duigen liet vallen. Vriendlief moest namelijk ineens een excuusje verzinnen en daar bleek hij niet op voorbereid. Meer dan: “We moeten echt naar de zonsondergang kijken” en “We doen het nu eens een keer volgens mijn planning” wist hij niet uit te brengen. Dat was het moment dat er bij mij een kwartje viel.

Toen ging hij op één knie…

Vrijwel meteen besloot ik het compleet los te laten. Hoewel ik ineens alle signalen begon te zien, besloot ik me er helemaal aan over te geven en ze weg te stoppen ergens achter in mijn gedachten. Die bewuste dag hebben we heerlijk op het strand gelegen, gezwommen en spelletjes gespeeld. Eenmaal terug in ons hotel merkte ik toch dat de spanning begon te komen. Het zal toch niet écht, of beeld ik me nou iets in wat helemaal niet gaat gebeuren? Maar toen hij zijn loafers ‘toch maar eens aan zou trekken’, wist ik hoe laat het was.

Samen liepen we hand in hand naar de andere kant van het eiland – wat veel verder bleek te zijn dan hij dacht. Eenmaal aangekomen was het eb en vond hij het maar lastig om een goede plek te vinden. Ik volgde trouw en toen kwam hét moment waar ik al die jaren op had gewacht. Hij wist met een excuusje mijn telefoon weg te halen, pakte het doosje met de ring uit zijn broekzak én ging op één knie. Toen kwam die ene vraag: “Wil je met me trouwen?”

Hoewel ik het dus eigenlijk al aan zag komen, was ik nog steeds overwhelmed. Het voelde zo magisch. Het leek haast wel alsof we héél even met zijn tweetjes op de wereld waren. Natuurlijk zei ik meteen volmondig “JA!” en daarna was ik vrijwel meteen terug op de wereld. Ineens hoorde ik geklik en zag ik aan twee kanten fotografen. Alles werd ook nog eens vastgelegd.

Dít bleek mijn droomaanzoek te zijn

Jarenlang had ik hem geïnstrueerd hoe ik het voor me zag. Ik vertelde hem dat het voor de Eiffeltoren of in Disneyland bij het kasteel echt een no-go was en dat ik het het liefst wilde op een mooie plek, gewoon met zijn tweetjes. En ik had natuurlijk al die tijd gegrapt dat het vastgelegd moest worden. Little did I know dat hij zó goed zou luisteren.

Hij had aan alles gedacht. Zo had hij mijn moeder om mijn hand gevraagd, twee fotografen geregeld om het moment vast te leggen én misschien wel één van de mooiste plekjes gekozen die ik me had kunnen wensen. Alles om het perfect te maken voor mij. Dat ik uiteindelijk misschien stiekem wel wist dat het eraan zat te komen, doet dus helemaal niets af aan het moment. Mooier dan dit had het voor mij niet kunnen worden.

Help, ik ga trouwen!

Inmiddels zijn we een paar weken verder en is het besef een beetje ingedaald. De rest van de vakantie leefden we op een soort roze wolk, maar nu komt de realiteit keihard binnen. Er moet namelijk een bruiloft gepland worden. Daar begint eigenlijk pas het echte avontuur. Want hoe regel je eigenlijk een bruiloft? Waar begin je? En waarom blijkt er ineens een hele wereld te bestaan waarvan ik voor mijn verloving nog nooit van had gehoord?

Natuurlijk ga ik op zoek naar een mooie locatie, mijn droomjurk en een lekkere taart, maar ik kom er nu achter dat er veel meer bij komt kijken dan alleen het organiseren en plannen. Zo moet je je ineens bezighouden met financiën, moeilijke keuzes maken en misschien zelfs wat familieverwachtingen overboord gooien.

De komende maanden neem ik je mee tijdens alles wat er op mijn pad komt. Van grote, belangrijke beslissingen tot kleine dingen waar niemand je voor waarschuwt…

Lees ook: Ready or not? Door deze signalen weet je dat jij klaar bent om te trouwen

Voeg ons toe als voorkeursbron