Senait gaat solo: ‘Ik stond huilend tussen de mensen op straat in Valencia’
Je wacht op een vriendin die kan, een partner die tijd heeft of iemand die zin heeft om mee te gaan. Herkenbaar? Maar waarom eigenlijk? Soms zijn de leukste plannen juist degene die je gewoon zelf maakt! In ‘Senait gaat solo’ ga ik in mijn eentje op pad en deel ik mijn ervaringen, twijfels en ontdekkingen met jullie – en dat zorgt soms voor iconische verhalen.
Senait ging op soloreis naar Valencia
Iedere zomer zie je ze weer voorbijkomen: de jaloersmakende vakantiefoto’s van vriendinnen die cocktails drinken op Ibiza, backpacken door Thailand of door de meest idyllische straatjes van Italië slenteren. En jij? Jij zit thuis, omdat je beste vriendin al plannen heeft met haar vriend, je andere vriendinnen de hele zomer moeten werken en een familievakantie er ook niet bepaald in zit. Dus wat doe je dan? Niet gaan? Of gewoon… alleen? Ik koos voor dat laatste. En zo boekte ik ineens een soloreis naar Valencia. Spannend? Absoluut. Spijt? Never nooit.
‘Vind je dat niet eng?’
Toen ik vertelde dat ik alleen op vakantie ging, kreeg ik eigenlijk steeds dezelfde vragen: ‘Vind je dat niet eng?’ en ‘Maar wat als er iets gebeurt?’ En eerlijk? Ik had die vragen zelf ook. Daarom koos ik bewust voor Valencia. Een toeristische stad, goed bereikbaar, veel mensen die Engels spreken en – heel belangrijk voor mijn gemoedsrust – ik had ooit Spaans gehad op de middelbare school. Of ik daar daadwerkelijk iets aan had? Laten we zeggen dat hola en gracias mijn vocabulaire aardig hebben gedomineerd. Maar het gaf me wel een veilig gevoel. En uiteindelijk heb ik me geen enkel moment onveilig gevoeld.
Het leven is geen to-dolijst
Een van de grootste dingen die ik tijdens mijn soloreis heb geleerd? Het leven is geen to-dolijst. Wanneer je samen op vakantie gaat, heb je al snel een lijstje met dingen die je móét zien. Dat ene museum, die ene hotspot, dat restaurant dat iedereen op TikTok aanraadt… Voor je het weet, ben je meer bezig met afvinken dan met genieten. Alleen reizen haalde die druk volledig weg. Wilde ik drie uur op een terras zitten? Prima. Wilde ik ineens een andere straat inslaan? Ook goed. Wilde ik een middag helemaal niets doen? Niemand die daar iets van vond. Ik hoefde met niemand te overleggen, niemand tevreden te houden en ook niet te onderhandelen over de eeuwige vakantievraag: ‘Waar zullen we eten?’ En juist dat vond ik heerlijk.
Niemand boeit het dat je alleen bent
Voor mijn vertrek zag ik mezelf al helemaal zitten. Alleen aan een tafeltje op een terras, terwijl iedereen om me heen gezellig met vrienden zat en mij ondertussen medelijdend aankeek. Spoiler: niemand keek naar me. Mensen zijn veel te druk met hun eigen vakantie, hun eigen gesprekken en hun eigen Instagram-foto’s om zich af te vragen waarom jij alleen aan een tafeltje zit. Sterker nog, de meeste mensen hebben waarschijnlijk niet eens door dat je alleen bent. Dat besef vond ik misschien wel het meest bevrijdend van allemaal.
En toen stond ik huilend op straat
Maar laat ik niet doen alsof mijn soloreis één grote droom was. Er waren zeker momenten waarop ik dacht: waarom heb ik mezelf dit aangedaan? Zo liet ik spontaan een tattoo zetten en moest ik vijf minuten voor sluitingstijd nog even contant geld pinnen. Simpel, toch? Nou… nee. De geldautomaten die Google Maps aangaf, bleken óf gesloten óf gewoon niet te bestaan. Na hulp van twee Nederlanders rende ik uiteindelijk gestrest naar een werkende ATM. Alleen begreep ik vervolgens niets van het apparaat. Met tranen in mijn ogen vroeg ik een man om hulp. Hij pakte mijn pinpas aan en meteen sloeg de paniek toe: wat als hij ermee wegholt?! Gelukkig was hij gewoon aardig en hielp hij me netjes. Probleem opgelost. Alleen stond ik inmiddels, volledig overwhelmed, huilend midden op een drukke straat in Valencia.
Dan had je ook nog… Oggy
Alsof één crisis nog niet genoeg was, werd ik tijdens mijn soloreis ook nog drie dagen gegijzeld door een gigantische kakkerlak. Ik noemde hem Oggy (dat maakte de situatie uiteraard totaal niet minder traumatisch). Normaal gesproken ben je op reis met iemand die met een schoen en een hoop zelfvertrouwen het probleem oplost. Maar ik was alleen (én onwijs bang voor Oggy). En precies op dat soort momenten merkte ik dat ik het soms miste om iemand bij me te hebben. Niet alleen voor het praktische gedeelte, maar ook omdat je sommige momenten gewoon graag met iemand wilt delen. En ja, daar kwamen soms ook de emoties bij kijken.
Maar juist dát maakte deze reis zo bijzonder
Ik denk dat ik vooraf dacht dat op soloreis gaan vooral zou betekenen dat ik heel veel alleen moest doen. Achteraf denk ik dat het vooral betekende dat ik heel veel met mezelf moest doen. Ik leerde dat ik prima alleen naar een restaurant kan. Dat ik zelf de weg kan vinden. Dat ik in een vreemde stad een probleem kan oplossen. En bovenal leerde ik dat ik mezelf kan vertrouwen. Ik kwam thuis met iets wat ik misschien nooit had gekregen als ik had gewacht tot iemand anders tijd had: het vertrouwen dat ik mezelf prima kan redden. Zelfs met een kleine mental breakdown midden op een drukke straat in Valencia. En als ík het kan, kan jij het ook. Dus waar wacht je nog op? Boek die solotrip!
Lees ook: Senait gaat solo: ‘Daar lig je dan zonder kleding in je eentje’
Bekijk ook
