Van je af schrijven: dít is waarom volwassen vrouwen een dagboek moeten bijhouden

Een dagboek bijhouden als volwassen vrouw

Schrijvers zijn niet alleen mensen die boeken uitbrengen of wekelijks een column schrijven voor in een glossy. Echte schrijvers zijn mensen die, zodra het leven lastig wordt, pen en papier erbij pakken. Zij schrijven zichzelf uit de knoop, al is het maar snel even vlug op een kladblaadje.

Dat instinct is geen overdreven gedrag. Het is namelijk gewoon een vorm van selfcare. Door te schrijven erken je dat gedachten ruimte nodig hebben voordat ze zich vastzetten als stress in je schouders.

Wanneer je schrijft, geef je je binnenwereld een fysieke vorm. Gedachten die anders als losse wolkjes in je hoofd blijven hangen, landen op papier. En wat landt, kan bekeken worden – ook van een afstandje.

Je brein vergeet wat ongemakkelijk is

Het menselijk brein is slim, maar ook lui. Het heeft de neiging om ongemakkelijke gedachten te parkeren of zelfs te wissen. Niet uit wijsheid, maar uit simpel gemak. Wat schuurt, wordt verzacht; en wat pijn doet, wordt gebagatelliseerd.

Een dagboek bijhouden als vrouw doorbreekt die automatische piloot. Het dwingt je om te blijven zitten bij een gedachte die je liever wegduwt. Het geeft ruimte aan vragen die in het dagelijks leven geen plek krijgen. Wat wil ik echt van het leven? Ben ik op de juiste plek? Wat zegt mijn gevoel over hen?

Dat zijn geen lichte vragen. Dat zijn vragen die je liever de hele dag uitstelt, om er vervolgens ‘s avonds in bed over te piekeren. Door het op papier te zetten, geef je jezelf de kans dit soort vragen van je af te zetten.

Je ontdekt wat je denkt terwijl je schrijft

Veel vrouwen denken dat ze eerst helder moeten weten wat ze willen zeggen voordat ze beginnen aan een dagboek. Dat is een groot misverstand, want vaak weten we pas wat we denken zodra we het opschrijven. Je zal merken dat na de eerste zin de tweede zo op papier staat. En vervolgens opent de tweede zin een onverwachte deur naar een inzicht waar je nog nooit eerder op was gekomen.

Na een halve alinea ontstaat er richting. Je ontdekt patronen of merkt dat je al drie keer dezelfde frustratie hebt genoteerd in een andere verpakking. Een pagina kan een spiegel zijn voor de meest rauwe versie van jezelf. Niet de kant die tijdens een etentje charmant en beheerst overkomt. Maar de andere kant die twijfelt, verlangt, jaloers is of bang. En dat is precies de bedoeling.

Schrijven haalt de angel eruit

Pijn voelt vaak groter zolang die in je hoofd ronddwaalt. Zodra je haar opschrijft, verliest ze een deel van haar dreiging. In andere woorden: schrijven helpt je met het verwerken van gebeurtenissen en gevoelens. Het vlakt pijnlijke emoties wat af en transformeert paniek in een rustig stappenplan of to-dolijstje.

Wat eerst een allesoverheersend gevoel leek, blijkt op papier soms uit drie concrete zorgen te bestaan. En drie zorgen zijn makkelijker te hanteren dan een vage wolk van onrust.

Een dagboek is een plek waar ideeën samenkomen, mogen botsen of de vrije loop krijgen om zo groot en heftig te worden als jij maar wil. Je hoeft je immers tegenover niemand te verdedigen. Niemand leest mee. Het is een eerste concept van je gedachten, niet de definitieve versie van je identiteit.

Schaamte voor later

Er bestaat een kans dat je jaren later een oude pagina terugleest en denkt: waar maakte ik me toen druk om? Of: wat was ik dramatisch. Die schaamte betekent niet dat je slecht schreef, maar gewoon dat je op het moment van schrijven eerlijk naar jezelf was.

Wie nooit écht opkijkt of schrikt van haar eigen geschreven woorden, kijkt niet diep genoeg bij zichzelf naar binnen. Je schrijft dan wel, maar leert er niet echt van. Groei voelt achteraf soms ongemakkelijk; ga dat gevoel dus niet uit de weg. Het is gewoon een teken dat je verder bent dan toen!

Volwassenheid betekent niet dat je alles onder controle hebt of moet hebben. Het betekent dat je bereid bent te kijken naar wat er in je omgaat.

Dagboek in een la, rust in je brein als volwassen vrouw

Misschien merk je in het dagelijks leven dat je net iets rustiger reageert. Dat je helderder communiceert of dat je vriendelijker bent voor jezelf. Die verandering ontstaat niet uit het niets.

Misschien komt die rust doordat er ergens in een la jouw geschreven pagina’s liggen. Het dagboek waarop je je twijfels hebt uitgesproken voordat ze konden omslaan in ruzies met bijvoorbeeld je partner. Het bijhouden van een dagboek is geen puberale uitlaatklep, maar een volwassen, gezonde gewoonte die wij alleen maar kunnen aanmoedigen.

Lees ook: Herken je déze signalen? Dan heb je wellicht te maken met een high-functioning burn-out