Tuurlijk, je hebt misschien een keer je dag niet, bent strontchagerijnig omdat het ov niet meewerkt, had een lastige dag op werk en hebt ruzie met je vriend. Op dat moment hoef je écht niet per se een gesprek aan te knopen met degene die naast je in het bushokje staat te wachten of het meisje achter de balie dat je koffietje maakt. Maar sinds wanneer zijn we massaal bang om naast iemand neer te ploffen in de trein of 'hallo' te zeggen tegen mensen op straat?
Angst voor sociale interactie
“Ik hoop dat er niemand naast me komt zitten in de trein”, “Ik houd m’n koptelefoon op zodat er niemand met me praat”, “Ik zeg niets terug als iemand anders ‘hallo’ zegt”: allemaal dingen die je mij persoonlijk nooit zal horen zeggen. Sterker nog: ik neem met plezier plaats in een vierzitter in de trein zodat er mensen naast me komen zitten, doe mijn oortjes uit als ik merk dat iemand behoefte heeft aan een gesprek en zeg zonder schaamte ‘hallo’ tegen iedereen die ik op straat tegenkom. Tuurlijk hoef je niet altijd zin te hebben in een gesprekje, en na een lange werkdag vind ik het ook heerlijk om even te doomscrollen. Maar voor mijn gevoel zijn we massaal bang geworden voor sociale interactie!
Bedankt, pap!
Nu moet ik zeggen dat ik ook ben opgegroeid met een vader die tegen iedereen en z’n moeder begon te praten. Ja, letterlijk. In de rijen voor pretparkattracties tegen de familie achter ons, bij de supermarkt tegen de kassamedewerker, tijdens een etentje tegen de serveerster, op het schoolplein tegen andere ouders: een leuke dad joke hier, een grappige opmerking daar, en de toon is weer gezet. Nu moet ik óók zeggen dat ik soms (als klein, onwetend meisje) wel plakband voor zijn mond wilde plakken als hij weer een lollige opmerking maakte. Maar achteraf vind ik het juist enorm leuk dat hij dat deed (en nog altijd doet).
Waar is iedereen zo bang voor?
Mijn grote vraag is namelijk: waar zijn mensen zo bang voor? Denk je niet dat mijn vader nog nooit een opmerking heeft gemaakt naar iemand die het niet echt kon hebben? Ook dan gaat het leven gewoon door. Mensen zijn véél minder eng dan je denkt, en geloof me: ze gaan je echt niet opeten. Je krijgt hooguit een rare blik, en dan? Je ziet ze waarschijnlijk toch nooit meer! Daarbij moet je die angst dat het niet goed wordt opgevat soms even voorbij. Net zo vaak (of eigenlijk nog wel vaker) brengt zo’n opmerking juist een leuk gesprek op gang.
Een ander helpen…
Je hoeft natuurlijk niet meteen uit jezelf, ala mijn vader, allerlei dad jokes rond te gaan slingeren. Dat doe ik zelf ook echt niet overal waar ik kom – niet op zijn niveau in ieder geval. Wat ik wél vind, is dat mensen iets vaker hun koptelefoon af moeten doen of ‘hallo’ moeten zeggen tegen anderen. Voor mijn gevoel zijn er namelijk genoeg mensen waaraan je kunt merken dat ze even behoefte hebben aan een gesprekje. Laatst zat ik te wachten bij een bushalte, en werd er een oudere vrouw afgezet. Ik groette haar en merkte aan de manier waarop ze me teruggroette dat ze wel zin had om te kletsen. Zo gezegd, zo gedaan!
…en jezelf
Hoewel even een gesprekje voeren dus ook een ander kan helpen, is het vaak net zo gezellig voor jezelf. Juist als je een vervelende dag hebt gehad, kan even praten met een wildvreemde (in plaats van verzinken in je melancholische muziek) perfect zorgen voor wat afleiding. Zo kan de man uit het koffiezaakje op het station helemaal mijn dag maken na een rottige ochtend. Thanks, Peter!
Dus, mijn advies? Hoop de volgende keer niet uit alle macht dat er niemand naast je komt zitten in de bus, maar wenk iemand naar de lege plaats naast je. Houd niet standaard je koptelefoon op, maar read the room, en doe hem af wanneer je merkt dat de vrouw naast je even haar hart wil luchten. Enne, groet gewoon iedereen die je tegenkomt op straat. Wie weet krijg je wel een leuk complimentje terug, dat helemaal je dag maakt!
(Kleine disclaimer: dit artikel gaat enkel over veilige situaties. Als je iets of iemand niet vertrouwt: koptelefoon op, ver weg van iemand plaatsnemen en vooral negeren die handel)
Bekijk ook
