Het leed dat samenwonen heet: ‘Hoe weet je in hemelsnaam of je er klaar voor bent?’
Wanneer Sophie op haar negentiende verkering krijgt, verwacht iedereen dat zij en haar vriend al snel de verhuisdozen gaan pakken. Zes jaar, ontelbare kilometers over de snelweg en heel wat scheve gezichten later, woont ze alleen nog steeds heerlijk op zichzelf in haar piepkleine Amsterdampandje. Want hoe blijf je lekker je eigen plan trekken als iedereen om je heen maar blijft vragen wanneer jullie nou eens gaan samenwonen? Sophie neemt je wekelijks mee in haar weigering om zich aan de 'standaard relatietijdlijn' te houden — tot het moment dat de knop ineens wél omging!
Grachtenpand in Amsterdam
“En, wanneer gaan jullie nou eens samenwonen?” Als ik een euro had gekregen voor elke keer dat deze vraag me de afgelopen jaren werd gesteld, had ik nu waarschijnlijk eigenhandig een grachtenpand in Amsterdam kunnen kopen.
Mijn vriend en ik kregen een relatie toen ik negentien jaar oud was. Inmiddels zijn we bijna zes jaar verder. Zes jaar waarin we allebei ons eigen leven leidden aan een compleet andere kant van het land. Hij bouwde zijn leven op in Brabant en ik woonde eerst in een studentenhuis in Hilversum en streek daarna neer in mijn eigen piepkleine poppenhuisje in Amsterdam. Ondertussen reed ik in de weekenden ook nog regelmatig naar Twente, omdat qualitytime met mijn familie daar me alles waard is.
De enige andere optie was uit elkaar gaan
Iedereen om ons heen vroeg zich hardop af hoe we het overleefden samen. Elkaar relatief weinig zien (een weekendje in de 2 of 3 weken), de afstand én geen concrete plannen om op korte termijn een verhuisdoos in te pakken. Menig wenkbrauw werd opgetrokken, maar voor ons was de rekensom simpel: de enige andere optie was uit elkaar gaan en dat was al helemaal geen optie.
Toch zet die constante stroom aan vragen je aan het denken. Hoewel onze relatie hartstikke goed zat, voelde ik diep vanbinnen simpelweg dat ik nog niet klaar was om samen te gaan wonen. Geloof me, dat is een verwarrend en bij vlagen eenzaam gevoel. Je gaat twijfelen aan jezelf en toch ook aan je relatie. Je voelt de drang niet die iedereen om je heen wél lijkt te voelen. Wat moet ik doen om dat wél te voelen?
Interne twijfel
Wat ik toen nog niet wist, is dat er geen universele tijdlijn bestaat voor de liefde. Wij hechtten allebei enorm veel waarde aan onze eigen vrijheid, onze studies, ons werk en ons eigen wereldje. Ons motto werd: “Als we het nog leuk blijven vinden samen, dan kunnen we nog vijftig jaar samenwonen.” Er was geen haast.
Pas toen ik er écht open over durfde te praten – met mijn vriend, maar ook met mijn omgeving – kon ik die interne twijfel een plekje geven. Het lag niet aan ons. Het lag aan de timing.
Alle puzzelstukjes vielen op hun plek
Eind 2025 kwam het gevoel ineens wél. Een paar cruciale puzzelstukjes in mijn leven vielen op hun plek. Er kwam rust en daarmee ontstond er plotseling ruimte in mijn hoofd. Ruimte voor die grote, spannende volgende stap. Het gevoel dat jaren uitbleef, overviel me nu in volle hevigheid.
Onze gesprekken veranderden op slag. Tijdens het bellen hadden we het niet meer over de dag, maar hadden we het over onze toekomst. We maakten borden op Pinterest om onze stijlen voor interieur te vergelijken – de gelijkenissen waren ver te zoeken – en onze WhatsApp stond vol met linkjes van Funda.
Grote-mensen-huis
We zijn inmiddels een paar maanden verder en we krijgen binnenkort de sleutel van ons allereerste échte grote-mensen-huis. Een gigantische stap, helemaal naar de andere kant van het land (hoe we die heftige locatiekeuze hebben gemaakt, lees je in het volgende column!).
Als ik nu terugkijk naar dat poppenhuisje in Amsterdam en de twijfels die ik destijds had, weet ik één ding zeker: het was het wachten waard. We hebben na zes jaar nog zoveel om naar uit te kijken en dat voelt goed. Waar ik een paar jaar geleden nog met de handrem erop dacht aan samenwonen, kan ik je nu één ding vertellen: ik ben er nog nooit zó klaar voor geweest.
Hoe kies je in vredesnaam waar je gaat wonen als je beiden verknocht bent aan je eigen provincie? Nu we eindelijk klaar zijn voor die grote stap, bleek de volgende keuze al snel genomen te moeten worden. De komende weken neem ik je mee in het avontuur dat samenwonen heet: van de grote locatie-strijd tussen de bruisende Randstad en het gezellige Brabant, tot het eindeloze Funda-scrollen en het schrikbarende verschil in onze interieursmaak.
Bekijk ook
