Toen ik in mijn laatste jaar van de middelbare school zat, riep ik tegen alles en iedereen die wilde luisteren: "Als ik slaag, zeg ik daarna 'ja' tegen álles!". Wilde feesten, gekke vakanties en spontane daagjes uit vulden mijn gedachten, maar puntje bij paaltje behaalde ik een prachtige coronadiploma en ging het hele land op slot. Gelukkig heb ik de mindset behouden, en in de jaren daarna zei ik dus maar al te graag 'ja' tegen alle gekke ideeën, onhandige plannen en alles wat er op mijn pad kwam. FOMO nam de overhand en dus neem ik jullie mee in alle dingen waar ik de afgelopen tijd 'ja' tegen zei! Deze keer: Daya zegt ja tegen... de Nijmeegse 4Daagse wandelen!
Eerste kruisje is een feit
Hoewel ik niet écht aan mezelf heb getwijfeld, weet je natuurlijk nooit hoe het loopt als het gaat om de Nijmeegse 4Daagse. Voor hetzelfde geld krijg je last van scheenbeenontsteking of begint mijn knieblessure ineens op te spelen, waardoor je tóch moet stoppen. Enne… een column schrijven en hem vervolgens niet uitlopen is ook een beetje balen. Geen zorgen: ik kan met een big smile vermelden dat mijn eerste kruisje binnen is. Ik heb de Nijmeegse 4Daagse namelijk uitgelopen!
Voorafgaand aan de lijdensweg
De week voorafgaand aan de 4Daagse waren de nodige zenuwen bij de meesten wel aanwezig. Het moment was namelijk eindelijk daar! Na nog een klein drankje op zaterdagavond om de lijdensweg in te luiden, was het op zondag toch écht tijd om richting Nijmegen te gaan. Eenmaal in Nijmegen stonden we op een van de vele Vierdaagsecampings met een heel groepje uit ons dorp Hazerswoude. En dat was natuurlijk beregezellig! Op de zondag gingen we nog even los (een Guus Meeuwis-tributeband, flink wat dansen én iemand van de groep drie uur lang kwijt zijn waren dingen die daarmee gepaard gingen), maar maandagavond gingen de oogjes op een gepaste tijd dicht. De volgende dag ging de wekker namelijk aardig vroeg…
Uit de veren
Iets waar ik het in mijn vorige column helemaal niet over heb gehad, is het vroege opstaan. Je begint namelijk – als je 40 kilometer loopt – tussen vijf en zes uur ‘s ochtends met wandelen. En dat betekent: wekker om kwart voor vier, en half vijf richting de start fietsen! Half vijf werd alleen niet helemaal gehaald, want de voeten moesten flink ingepakt worden voor we begonnen. Flink wat talgpoeder in je schoenen, blarentape plakken, wandelwol tussen de tenen – het is een heel gedoe. Maar werken deed het wel!
Beruchte schoenen
Iets wat alleen niet werkte, waren mijn schoenen. Jullie lazen het al in de vorige column, maar die wandelschoenen waren niet alles. Vol vertrouwen stond ik er toch mee aan de start, maar na drie kilometer wandelen had ik het al door: op deze schoenen ga ik hem zeker niet uitlopen. Gelukkig had ik mijn New Balances mee in mijn tas, en dus werd er gewisseld. Alsof ik op wolken liep!
De aftrap
En op wolken lopen deed ik écht. Het wandelen viel me namelijk alles mee. De eerste dag was het heerlijk weer, en liepen we lekker in ons groepje. Een paar moesten even inkomen, maar eigenlijk verliep het wandelen vrij vlekkeloos. De leuke route door verschillende gezellige dorpjes hielp ook mee, en toen we onze vrienden (die de 50 kilometer wandelden) tegenkwamen bij de pauzeplek, was het natuurlijk beregezellig. Dag één dus weinig problemen (behalve het non-stop horen van Zwoele Zomernachten dan).
Regen en stilstand
De tweede dag begonnen we goed, maar toen kwam de regen. Gelukkig had ik last-minute (lees: de avond van tevoren) een poncho gekregen van mijn vriend die ook meeliep, dus dat was een meevaller. Gelukkig was de regen niet zó dramatisch dat je soppende schoenen kreeg, maar na een paar buien hadden we het toch wel gezien. Ook waren er vrij veel opstoppingen op de route, waardoor de laatste tien kilometer toch tergend langzaam gingen. Gelukkig voor mij stonden mijn ouders langs de route én liep ik met een gezellige vriend. Elkaar erdoorheen getrokken met héél veel yappen, een aanmoedigende knuffel gekregen van paps en mams en opnieuw de finish bereikt! Zwoele Zomernachten-teller: duizend.
Heuvel op, heuvel af
Op dag drie was het tijd voor de Zevenheuvelenloop! Berg op, berg af, eettentje gemist waar we eigenlijk af zouden spreken met de 50ers, maar dat mocht de plek niet drukken. Het was namelijk onwijs gezellig op die heuvels! Muziek, feestende studenten en een hele hoop bier. Toch had ik met mezelf afgesproken dat ik niet ging drinken tijdens het wandelen, en daar hield ik me netjes aan. Laatste stukje had ik flink last van mijn scheen, maar de gezelligheid én het groepje vriendinnen dat ons op stond te wachten was meer dan genoeg om ook dag drie tot een succes te maken.
Op weg naar de Via Gladiola
En toen was het ineens vrijdag: de allerlaatste dag. Mijn scheen deed geen pijn meer, en ik liep eigenlijk heerlijk door de dag heen. Om ons heen was het weer één groot feest en vooral vanaf Cuijk was het enorm genieten. Vriendinnen (die een nachtje hadden doorgehaald tijdens de Vierdaagsefeesten) stonden vandaag opnieuw langs de lijn, en hoewel er ook vandaag weer een miljoen keer Zwoele Zomernachten werd gedraaid, mocht dat de pret natuurlijk niet drukken. De hele groep uit Hazerswoude wachtte elkaar op aan het begin van de Via Gladiola en samen met een lading gladiolen kwamen we uiteindelijk over de finish. De een soepeler dan de ander, maar jawel: iedereen had het gehaald!
Eindoordeel
Of ik het nog eens zou doen? Absoluut. Hoewel het me dit jaar redelijk goed afging, zegt dat natuurlijk niets over volgend jaar. Je kan elk moment verkeerd terechtkomen of ineens een gekke blessure oplopen, en zwaar is het zeker. Toch wil ik het er voor nu wel op gokken, zeker na zo’n geweldige editie. Met honderdtachtig kilometer in de benen en een hoofd vol herinneringen kan ik wel stellen: instemmen met de Nijmeegse 4Daagse is misschien een tikkeltje impulsief, maar alles waard. Op naar de volgende ‘ja’!
Lees ook: Charlotte (24): ‘Gekookt, gebakken of ingevroren? Mijn toekomst werd ineens een diepvriesproduct’
Bekijk ook
