Toen ik in mijn laatste jaar van de middelbare school zat, riep ik tegen alles en iedereen die wilde luisteren: "Als ik slaag, zeg ik daarna 'ja' tegen álles!". Wilde feesten, gekke vakanties en spontane daagjes uit vulden mijn gedachten, maar puntje bij paaltje behaalde ik een prachtige coronadiploma en ging het hele land op slot. Gelukkig heb ik de mindset behouden, en in de jaren daarna zei ik dus maar al te graag 'ja' tegen alle gekke ideeën, onhandige plannen en alles wat er op mijn pad kwam. FOMO nam de overhand en dus neem ik jullie mee in alle dingen waar ik de afgelopen tijd 'ja' tegen zei! Deze keer: Daya zegt ja tegen... de Nijmeegse 4Daagse wandelen!
Daya zegt ja tegen… de Nijmeegse 4Daagse
Nummer één hardloophater, nooit een stap in de sportschool gezet en het uithoudingsvermogen van een danser (lees: een uithoudingsvermogen dat niet gemaakt is voor lange afstanden). Toch sprak het idee van de Nijmeegse 4Daagse me wel aan en al helemaal toen een hoop vriendinnen van mij het ook wel wat leek. En dus in deze column: Daya zegt ja tegen het wandelen van de 40 kilometer van de Nijmeegse 4Daagse.
“Het begon te kriebelen”
Twee jaar geleden ontstond het idee om mee te doen aan de Nijmeegse 4Daagse. Alhoewel… niet vanuit mij. De jongens uit mijn vriendengroep hadden bedacht dat het hen een fenomenaal idee leek om mee te doen. Er ging tenslotte altijd al een groepje vanuit ons dorp die kant op (Hazerswoudse Wandelvereniging represent!). Goed, eindstand: de enige met een kaart was iemand die van oorsprong eigenlijk niet uit het dorp kwam. Hij heeft hem dat jaar uitgelopen, en het jaar daarna kwam poging twee. En jawel: alle jongens die wilden, hadden een kaart. Natuurlijk gingen wij met een groepje meiden op donderdag die kant op om ze te supporten. Maar toen we daar aan een wijntje de nacht aan het uitzitten waren tot we ze konden uitzwaaien bij de start rond een uur of 5, begon het toch te kriebelen: waarom doen wij eigenlijk niet mee volgend jaar?
Een prestatie op zich
Het idee werd in de groep gegooid, en uiteindelijk zouden we met zes meiden proberen om een kaart te krijgen voor de 40 kilometer. Fast forward naar een aantal maanden later: de kaart was binnen – bij iedereen! Best een prestatie, aangezien een kaart krijgen voor de Nijmeegse nog tien keer erger is dan een ticketwar voor een concert. Maar goed: toch gelukt, en dan begint het echte feest: de voorbereidingen. Want waar haal je tijd vandaan om te wandelen? Hoe vind je de beste schoenen? En wat neem je allemaal mee in je tas?
Even snel trainen zit er niet in
De tijd om te wandelen was nogal lastig. Wandelen duurt namelijk nogal lang, en als je 25 kilometer wil trainen, ben je toch al snel ruim vijf uur van je dag kwijt. In de avond kan je in principe best een uurtje wandelen, maar na een lange werkdag én met een werkdag in het vooruitzicht, zit je daar toch niet echt op te wachten. De weekenden dan maar? Vaak was de zaterdag druk zat – al deed ik dat ook zelf – dus de brakke zondag it is. Wel een goede training voor als je van plan bent veel feesten mee te pakken tijdens de 4Daagse, maar lekker voor je zelfvertrouwen is het niet.
Probleem nummer twee
Ook niet lekker voor je zelfvertrouwen: schoenen die niet mee willen werken. Ik ging netjes naar een speciale schoenenzaak, maar man, wat een problemen met dat schoeisel. Te krap, te klein en dunne zolen met als eindstand pijnlijke voeten. Of het lag aan de schoenen of aan het feit dat ik 1,65 ben en normaal gesproken op een zool van 2 cm loop, weet ik nog steeds niet. Wel ben ik een paar keer teruggegaan naar de zaak en hebben ze me een aantal zooltjes meegegeven. En ja, daar gaan we het nu dan maar mee doen!
Inpakken maar!
En natuurlijk: wat neem je mee? En dan bedoel ik niet alleen mee naar Nijmegen, maar ook: wat gaat er in je tas tijdens het wandelen? Hoeveel water moet ik meenemen? In wat voor eten heb ik trek? En werken wandelwol en talgpoeder écht tegen blaren? Het zijn vragen waar ik nu nog even geen antwoord op heb, maar wat ik allemaal ga moeten ervaren volgende week. Voor nu gaan een extra paar schoenen, een hoop Breakers en mijn Cabau-fles sowieso mee.
Het einde is in zicht
Inmiddels is het bijna zover: de Nijmeegse 4Daagse begint namelijk volgende week! De laatste keer dertig kilometer trainen ging me prima af, en hoewel ik me nog wel lichtelijk zorgen maak over mijn schoenen, heb ik er redelijk wat vertrouwen in. Ik zeg ook niet voor niets ja! Hoe het eraan toe is gegaan? Dát lezen jullie over twee weken in mijn volgende column!
Bekijk ook
